Assembly time in school was one long dragging session of prayers, pledges, news, thought for the days.......and many more blah blahs in the scorching sun. Many a weaklings fainted and swooned. Many bore the brunt of the heat. I used to be one of those who bore the assemblies on almost all days when I was not conducting one. Though I stayed close to school I was always in the nick of time for the assembly............ habit as usual you may call it........ I still practise being late............. Huffing panting I would run the stairs into my class, throw the bag onto the bench and dash off for the assembly. One day Iwas just a bit too late. I had just made it to the class and could hear the band end. I knew it was no use going down to join the assembly. So I decided to be in class instead. We also had an practical record to complete. I wanted to make use of the assembly time to complete it. It was not allowed to be in class during assemblies and our vice principal(VP) normally made routine checks to catch us bunking assembly. But I found Jeny in class. She had already taken excuse on the pretext of being very sick. Anyone would believe Jeny -such a fragile girl she was but no one would believe me......... I would have to put up a super act and our vice principal would not be fooled by that, I knew. Jeny said "Go and hide somewhere before she sees you. When shes gone you can come and sit" pointing in the direction of the girls toilet. As I was about to leave I saw a pair of feet behind the partition wall in our class and behind it was another poor guy hiding from the VP. I then rushed to the washroom. I could hear giggles from the washroom. I was not the only girl in there Ameenah was already there. Ah now I knew why she never used to be seen in any of the assemblies. She quickly gestured me to get inside one of the toilets and make myself comfortable. She told me that the VP would be there in few minutes and after she left we would go back to the class.
Now we could hear someone walking down the corridor to the washroom. Both of us got into the toilets and closed the doors behind us making sure not to lock them from inside. Now my heart was pounding louder than the band going on in the ground. Many thoughts were racing through my mind .......What excuse should I give if I got caught? .......how do I face the VP etc etc.......... I held my breath lest I make any sound. The VP did come and inspect the wash room and to our worst fears she even closed the washroom from outside while leaving. Maybe she wanted to catch us red handed.......
Oh Gawd what a way to start a day. Caught in the washroom and that too with Ameenah. When I was sure that there was no more sound of footsteps I called out to Ameenah. we then peeped out through the window in the washroom where we could get a view of the assembly ground. VP had already take her position in the ground. I thought I could see a smile on her face.......... Now we had to do something to get out of the washroom before the assembly ended.
Ameenah said"why not trying to hit lightly on the door so that Jeny will hear" we both started pounding on the washroom door slowly hoping that Jeny might hear it. Minutes passed but no luck.
We could clearly hear the thought for the day and the news being read out which meant the assembly would be over in minutes. I was desperately praying that someone would get the call of the nature and come....... but who?? Why had not jeny come?? One look at Ameenah and I knew that she was also tense. Why hadn't we made backups that Jeny would come over if we had not reached class after the VP left............... Oh such a bad planning................... were some of the innumerous thoughts that crossed my mind.
Suddenly we heard the creaking of the latch and the door opened.......It was Jeny. For a minute she was God to me. She burst out into a laugh on seeing us sweating and tense. "who locked you both in the washroom....... I was waiting all this while for your record book. Did the VP see you?"she blurted. We quickly hurried out of the wash room to our class. The return band had already started and it was time to join our classmates on the stairs and sneak into lines as if we were part of the assembly. As I joined the line I could see Pravi giving me looks which meant "I caught you in your act".
Now that I was trained in bunking assemblies, I was rarely seen during assembly sessions. We often utilised this time to complete assignments, records, last moment studies for UTs etc etc ........
Monday, May 17, 2010
Saturday, May 15, 2010
Mother's Day
I was watching this ad on TV where a girl fusses about the pimple on her face. In my teens I would not even have bothered about a pimple here and there spoiling my face or beauty (not that I was very beautiful). I would rather have been upset about the baterial attack on my face. But now, one look at my daughter sitting on the couch intently watching the ad makes me feel that she is going to do just that right now.
She is one perfectionist about her cosmetics and hair accessories. She would just be screaming all over if I had even misplaced them. "I told you not to take it" is her favorite line now a days and "amma u always make a mess". Gosh!!! I dare not say such a thing to my mother. Infact I never even knew where my hair clips were placed.
I never bothered about matching my tops and trousers and here's Jiah who would match hers exactly- pink to pink (top to toes). The other day she discarded her bathroom slippers saying that " amma its going to tear" and here I go to office with a sandal that has a rickety heels.
My folks back at home call her a welcome respite to the extremely casual me. I have never cared the way I look or dress until I left college. Ever seen a girl who has never even shopped for her college dresses. I left it all to anyone in the house who liked to shop to get me dresses. No wonder my collegemates would have found me amongst the worst dressed. I wore all of VIGYOR to college and without fail repeated them week after week for 4 years.
I just never even gave compliments to anyone if they wore a good outfit because I was least interested in clothes especially salwars........... but my daughter compliments me and its really amazing.......................
The other day when I wore a pink top she was like "amma Piiinnnnnnnk u luk soooooo nice. I luv your dress!!!!!" Oh my gawd I was flabbergasted. She is not even 3 years old and she is complimenting me. I have never ever, even once complimented my mother............... even though till date I feel she is one of the best dressed women I know after Indira Gandhi. Now my daughter is complimenting me............. I felt....... This is all it takes for a truly special mothers day.......... to be complimented.......... by your own.
There is lots more I need to learn from my daughter. It is only a matter of wait and watch.
She is one perfectionist about her cosmetics and hair accessories. She would just be screaming all over if I had even misplaced them. "I told you not to take it" is her favorite line now a days and "amma u always make a mess". Gosh!!! I dare not say such a thing to my mother. Infact I never even knew where my hair clips were placed.
I never bothered about matching my tops and trousers and here's Jiah who would match hers exactly- pink to pink (top to toes). The other day she discarded her bathroom slippers saying that " amma its going to tear" and here I go to office with a sandal that has a rickety heels.
My folks back at home call her a welcome respite to the extremely casual me. I have never cared the way I look or dress until I left college. Ever seen a girl who has never even shopped for her college dresses. I left it all to anyone in the house who liked to shop to get me dresses. No wonder my collegemates would have found me amongst the worst dressed. I wore all of VIGYOR to college and without fail repeated them week after week for 4 years.
I just never even gave compliments to anyone if they wore a good outfit because I was least interested in clothes especially salwars........... but my daughter compliments me and its really amazing.......................
The other day when I wore a pink top she was like "amma Piiinnnnnnnk u luk soooooo nice. I luv your dress!!!!!" Oh my gawd I was flabbergasted. She is not even 3 years old and she is complimenting me. I have never ever, even once complimented my mother............... even though till date I feel she is one of the best dressed women I know after Indira Gandhi. Now my daughter is complimenting me............. I felt....... This is all it takes for a truly special mothers day.......... to be complimented.......... by your own.
There is lots more I need to learn from my daughter. It is only a matter of wait and watch.
Wednesday, May 12, 2010
H1B for sale, any buyers!
മറെര്നിട്ടി ലീവ് കഴിഞ്ഞു ഓഫീസില് ജോയിന് ചെയ്തപ്പോള് ആദ്യം ഇന്ബോക്സ് ആണ് തുറന്നു നോക്കിയത്. നൂറുകണക്കിന് മെയിലുകളാണ് അതില് കിടക്കുന്നത്. അതില് കുറെ ജിസിഇകെ മെയില്സ്. പതിവ് പോലെ ആ മെയിലുകള് ഒക്കെ ഒരു ഫോല്ടെരിലേക്ക് മാറ്റി. സമയം കിട്ടുമ്പോള് ലഞ്ച് ബ്രേക്കില് വായിച്ചു ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാം എന്ന് കരുതി.
ഉച്ച ആയപ്പോള് മെയില് തുറന്നു നോക്കി. കുറെ ചവറു ഫോര്വര്ടും, IFTHAR പാര്ട്ടി ക്ഷണനം പിന്നെ കുറെ ജോബ് ഒപെനിങ്ങ്സ് സജിത്ത് രാജായുടെ വക. സജിത്ത് രാജയുടെ ജോബ് മെയില് ഒക്കെ ഓരോന്നായി തുറന്നു നോക്കി ചിലത് ഫ്രെണ്ട്സ്സുകള്ക്ക് ഫോര്വര്ടും ചെയ്തു. അതില് രണ്ടു മെയില് എന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റി. ഒന്ന് യുഎസസില് ഉള്ള ജോബും പിന്നെ ഒരു ലണ്ടനിലേക്കുള്ള ജോബും. വെറുതെ എ രണ്ടു മെയിലുകളും പേര്സണല് മെയില്ലിലേക്ക് അയച്ചു വിട്ടു. സമയം കിട്ടുമ്പോള് രേസ്സ്യും അയച്ചു കൊടുക്കാം എന്ന് ചിന്തിച്ചു.
ആ വെള്ളിആഴ്ച ഞാന് ഒരു രേസ്സ്യും തയ്യാറാക്കി അയച്ചു വിട്ടു. ഒരു പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യുഎസസില് NEC അറിങ്ങിരിക്കണം പക്ഷെ എനിക്ക് അത്രയൊന്നും പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഈ കാര്യം ഞാന് മറന്നേ പോയീ. പലപ്പോഴും കുറെ രേസ്സ്യും അവിടെയും ഇവിടെയും തട്ടി വിടാറുണ്ട്.
ഒരു ദിവസം എനിക്ക് യുഎസ്സില് നിന്ന് ഒരു കാള് കിട്ടി "ആര് യു റെഡി ഫോര് ആന് ഇന്റെര്വ്യു ?"ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ എസ് എന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്കൊന്നും ആലോചിക്കണ്ടാതില്ലയിരുന്നു കിട്ടിയാല് കിട്ടി പോയാല് പോയീ എന്ന ഭാവത്തോടെ ഇന്റര്വ്യൂ കൊടുത്തു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു പിന്നെയും അതാ യുഎസ് കാള്. നല്ല ന്യുസ് ആയിരിക്കും എന്ന് തോന്നി. ഫോണ് എടുത്തു "യു ആര് സെലെക്റെട്"എന്ന് കേട്ടപ്പോള് ആദ്യം അതിശയം തോന്നി. പിന്നെ ഹസ്സിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. "നമ്മള്ക്കൊന്നു നോകാം എന്നായിരുന്നു ഉത്തരം". പിന്നെ അവര് എനിക്ക് ഓഫര് ലെറ്റര് അയച്ചു തന്നു. മോശമല്ലാത്ത ഒരു ഓഫര്. ഉടനെ അക്സേപ്ട്ടും ചെയ്തു.
ഇനി H1B കിട്ടുമോ എന്നെ ചിന്തയായിരുന്നു. എന്തോ ദൈവ നിയോഗം പോലെ ഹസ്സിനും അതാ ഒരു ഇന്റര്വ്യൂ തരപെട്ടു, അതില് സെലെക്റ്റ് ആവുകയും ചെയ്തു. ഓഹിഒയില്ലെക്കു ആയിരുന്നു അത്. എനിക്ക് കിട്ടിയത് ചികാഗോഇല് ഒരു കന്സല്ടന്സിയില് ആയിരുന്നു. ചികാഗോയും ക്ലെവ്ലാണ്ടും വലിയ ദൂരം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടു പേരും 2008 അഎപ്രില് H1B വിസ അപ്ലൈ ചെയ്തു. പിന്നെ കിട്ടുമോ എന്തോ എന്നായിരുന്നു. ദുബായിലെ യുഎസ് എംബസ്സിയില് രാവിലെ അഞ്ജു മണിക്ക് ചെന്ന് ഖ്യുവ്വില് നിന്ന് ഇന്റര്വ്യൂ കൊടുത്തു. അതിലും വിജയിച്ചു രണ്ടുപേരും. ഇനി വിസ പാസ്പോര്ട്ടില് സ്റ്റാമ്പ് അടിച്ചു വന്നാല് ഒക്ടോബറിലെ പോകാന് ഒക്കുകയുള്ള്.
ക്ഷമയോടെ വിസയുടെ വരവും കാത്തുനിന്നൂ. മനസ്സില് സജിത്ത് രാജയോടു നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു എന്നാല് എല്ലാം ഒന്ന് ശരി ആവാതെ എങ്ങനെ പുറത്തു പറയും. ദുബായി മരുഭൂമിയില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ഏറെ ആയിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു മരുഭൂമിയില് സെറ്റെല് അവ്വാന് കഴിയുമില്ല. മഴയാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.നാട്ടിലെ മഴക്കാലമാ എനിക്ക് ഇഷ്ടം പിന്നെ എങ്ങനെയാ ദുബായില് വന്നത് എന്നായിരിക്കും ചിന്തിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ സംഭവിച് പോയീ എന്നെ പറയാന് പറ്റുകയുള്ളു.
ഏതായാലും യുഎസ്സിലെക്കുള്ള പോക്കിന് നമ്മള് തയ്യാരുകള് തുടങ്ങി. എനിക്ക് പോകേണ്ട ടെട്ടും കിട്ടി 2008 നവംബര് 14 (നല്ല ദിവസം ചില്ട്രെന്സ് ഡേ) അപ്പോള് "बेटा मन में एक लड्डू फूटा". പക്ഷെ ഹസ്സിനു കിട്ടിയതോ ഫെബ്രുവരി 25th ആയിരുന്നു. മൂന്നു മാസമല്ലേ "ഡോണ്ട് വറി" എന്ന് ഹസ്സിനോട് പറഞ്ഞു. ചിക്കാഗോയില് ഒരു പാടു ബന്ധുക്കള് ഉണ്ടായിരുന്നു പിന്നെ ഒരു വലിയ ഫ്രണ്ട്സ പടയും.
പിന്നെ ഓര്കുട്ടിലെ ഫോടോസ്സില് ഒക്കെ ചിക്കാഗോയുടെ എല്ലാ സ്ട്രീടും ക്ലിക്ക് ചെയ്തു പതിവായീ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന എല്ലാ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ സ്നാപ്സ് നോക്കി സ്ടലങ്ങള് ഒക്കെ എന്നിക്കെ മനപ്പാഠം ആയിരുന്നു. ജനിച്ചു വളര്ന കണ്ണൂരിലെ റോഡുകളും ഒന്നും എനിക്ക് ശരിയായി അറിയില്ലായിരുന്നു പക്ഷെ അമേരിക്കയില് എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും നല്ല പരിചയം ആയിരുന്നു. പിന്നെ മോഹന്ലാല് പറഞ്ഞത് പോലെ ഒരു "ജങ്ക്ഷന്"കാണുമല്ലോ എന്നൊക്കെ മനസ്സില് കരുതി വെച്ചു. നമ്മുടെ സോഫ്റ്റ്വെയര് എന്ജിനീരുകള് ഒക്കെ എങ്ങനെയാ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നത്? അത് പോലെ എനിക്കും മൂന്ന് മാസം തള്ളി നീക്കാന് പറ്റും എന്ന വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് മാസം മോളെ നാട്ടില് അമ്മയുടെ കൂടെ വിട്ടു അവളുടെ അച്ഛന്റെ കൂടെ അവള് വരട്ടെ എന്നും തീരുമാനിച്ചു.
പിന്നെ അമേരികയില് ഷൂട്ട് ചെയ്ത ഹിന്ദി സിനിമകളുടെ സിടി നോക്കി സ്ഥലങ്ങള് ഒക്കെ ബൈഹാര്ട്ട് അക്കീ.
കുറച്ചു എക്സൈട്ടെദ് ആയ്യിരുന്നു ഞാന്. നാട്ടില് അമേരികാ എന്ന് പറഞ്ഞു വേലസ്സുന്ന ബന്ധുക്കളോട് പറയാമല്ലോ. ഇതിനു മുന്പ് അമേരിക്കയില് പോകണം എന്ന ചിന്താ ഒന്നും മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വരൂന്നതു വരുന്നെടുത്തു വെച്ച കാണാം എന്ന പോളിസി ആയിരുന്നു.
എന്തൊക്കെയായാലും ഞാന് ജോലി രാജി വെച്ചു. ഓഫീസില് എല്ലാവര്ക്കും എന്നെ അറിയാവുന്ന എല്ലാവര്ക്കും അതിശയം തോന്നി. ഒരു വിധം നല്ല പെര്ഫോര്മര് ആയിരുന്നു. രണ്ടു കൊല്ലത്തില് മൂന്ന് ഇന്ക്രിമെന്റ് ഒക്കെ കിട്ടയാല് എന്തിനു ജോലി വിടണം? വരുന്ന ജനുവരിയില് ഗ്രേഡ് ചെങ്ങും ഉറപ്പ് പിന്നെ എന്തിനു ജോലി രാജി വെക്കണം എന്നായിരുന്നു ഹെച്ഓടി യുടെ ചോദ്യം. പറയാതെ വയ്യ യുഎസ്സിന്റെ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. "युएस है ज़रा होशियार रहना कुछ भी हो सकता हैं गोरों का कोई भरोसा नहीं" ആയിരുന്നു ഉപദേശം. പിന്നെ എകനോമിക് ക്രിസിസുടെ വാര്ത്തകള് വന്നു തുടങ്ങി. അപ്പോഴും ഹെച്ഓടി വിളിപ്പിച്ചു ചോദിച്ചു "ഷുഡ് ഐ സ്റ്റോപ്പ് യൌവര് രേസിഗ്നേശന് പ്രോസെസ്സ്?" "നോ സര് ഐ ഹാവ് കന്ഫിര്മേശന് ഫ്രം മൈ എമ്പ്ലോയെര്സ്" എന്ന് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ദുബായില് നിന്ന് പായ്ക്ക് അപ്പ് ആയീ.
പോകുന്നതിനു മുമ്പ് സജിത്ത് രാജയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ഞാന് ദുബായ് വിടികയാനെന്നു അപ്പോള് സജിത്തിന്റെ ചോദ്യം "ഹസ്സുമായി പിണങ്ങി പോവുകയാണോ എന്ന്". "അയ്യോ അല്ല. നാട്ടില് എത്തി മെയില് അയക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു" പിന്നെ നവംബര് 8th നാട്ടില് എത്തി. 14ത്തിനു ഫ്ലൈറ്റ് ആയിരുന്നു കൊച്ചിയ്യില് നിന്ന് വയ ബഹ്റൈന്.
പാക്കിംഗ് ഒക്കെ ഉഷാറായി നടക്കുന്നു. 13ത് രാത്രി വീണ്ടും യുഎസ്സില് നിന്ന് കാള് കിട്ടി. "മിസ്സ് കരിസ്മ യുവര് ഫ്ലൈറ്റ് ഹാസ് ബീന് കാന്സേല്ലെദ്. ദി പ്രൊജക്റ്റ് യു വേര് ടു വര്ക്ക് ഓണ് ഹാസ് ബീന് ദിലയെദ് . വീ വില് ഇന്ഫോം യു ഇന് എ മന്ത്."
കേട്ടതോടെ വളരെ വെഷമം തോന്നി. അയ്യോ ഇനി എന്ത്? പക്ഷെ ഒരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു ഹസ്സിനെ വിസയില് പോകാമല്ലോ. പിന്നെ യുഎസിലെ ഓരോ വാര്ത്തകളും വളരെ ആകാംഷയോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആദ്യമായി ഒരു യുഎസ് എലെക്ഷനില് പോലും ഞാന് സജീവമായി ഇന്റെരെസ്റ്റ് എടുക്കാന് തുടങ്ങി. നാട്ടിലെ ഒരു എലെക്ഷന് ന്യൂസ് പോലും ഞാന് കാണാറില്ല എന്നാല് ആരെയും കാണാന് സംമാതിക്കാരുമില്ല അപ്പോഴേക്കും ചാനല് ചങ്ങേയുമായിരുന്നു. ഇപ്പോള് ഇതാ ഒരു ഒബാമ ജയിക്കുന്നതില് വളരെ സന്തോഷം കൊള്ളുന്നു. ചിക്കാഗോയില് നിന്ന് സ്പീച് പറഞ്ഞപ്പോള് അഭിമാനം കൊണ്ടൂ."എന്റെ നാട്ടില് നിന്നൊരു പ്രേസിടന്റ്റ്" എന്ന മട്ടില് സന്തോഷം കൊണ്ടൂ.
ക്രിസിസ് ഇപ്പും തീരും ഇപ്പം തീരം എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു ഡെയിലി പത്രത്തില് യുഎസ് ന്യൂസ് ഒന്നും വിടാറില്ല.
പിന്നീട് ഹസ്സിന്റെ ജോബ് ഒഫ്ഫെരും ഹോല്ടില് ആയീ. എന്നെ പോലെ എടുത്തു ചാടുന്ന വ്യക്തി അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഉള്ള ജോലി വിട്ടില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ആള്ക്ക് ദോഹയില് ഒരു നല്ല ഓഫര് കിട്ടി അത് സ്വീകരിച്ചു ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നു. ഞാന് പിന്നെയും ബാഗും മോളുമായി തിരിച്ചെത്തി മരുഭൂമിയിലെ അടുത്ത ഇന്നിങ്ങ്സ്സിനു. മൂഷിക സ്ത്രീ വീണ്ടും മൂഷിക സ്ത്രീ ആയതു പോലെ.
ഉച്ച ആയപ്പോള് മെയില് തുറന്നു നോക്കി. കുറെ ചവറു ഫോര്വര്ടും, IFTHAR പാര്ട്ടി ക്ഷണനം പിന്നെ കുറെ ജോബ് ഒപെനിങ്ങ്സ് സജിത്ത് രാജായുടെ വക. സജിത്ത് രാജയുടെ ജോബ് മെയില് ഒക്കെ ഓരോന്നായി തുറന്നു നോക്കി ചിലത് ഫ്രെണ്ട്സ്സുകള്ക്ക് ഫോര്വര്ടും ചെയ്തു. അതില് രണ്ടു മെയില് എന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റി. ഒന്ന് യുഎസസില് ഉള്ള ജോബും പിന്നെ ഒരു ലണ്ടനിലേക്കുള്ള ജോബും. വെറുതെ എ രണ്ടു മെയിലുകളും പേര്സണല് മെയില്ലിലേക്ക് അയച്ചു വിട്ടു. സമയം കിട്ടുമ്പോള് രേസ്സ്യും അയച്ചു കൊടുക്കാം എന്ന് ചിന്തിച്ചു.
ആ വെള്ളിആഴ്ച ഞാന് ഒരു രേസ്സ്യും തയ്യാറാക്കി അയച്ചു വിട്ടു. ഒരു പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യുഎസസില് NEC അറിങ്ങിരിക്കണം പക്ഷെ എനിക്ക് അത്രയൊന്നും പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഈ കാര്യം ഞാന് മറന്നേ പോയീ. പലപ്പോഴും കുറെ രേസ്സ്യും അവിടെയും ഇവിടെയും തട്ടി വിടാറുണ്ട്.
ഒരു ദിവസം എനിക്ക് യുഎസ്സില് നിന്ന് ഒരു കാള് കിട്ടി "ആര് യു റെഡി ഫോര് ആന് ഇന്റെര്വ്യു ?"ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ എസ് എന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്കൊന്നും ആലോചിക്കണ്ടാതില്ലയിരുന്നു കിട്ടിയാല് കിട്ടി പോയാല് പോയീ എന്ന ഭാവത്തോടെ ഇന്റര്വ്യൂ കൊടുത്തു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു പിന്നെയും അതാ യുഎസ് കാള്. നല്ല ന്യുസ് ആയിരിക്കും എന്ന് തോന്നി. ഫോണ് എടുത്തു "യു ആര് സെലെക്റെട്"എന്ന് കേട്ടപ്പോള് ആദ്യം അതിശയം തോന്നി. പിന്നെ ഹസ്സിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. "നമ്മള്ക്കൊന്നു നോകാം എന്നായിരുന്നു ഉത്തരം". പിന്നെ അവര് എനിക്ക് ഓഫര് ലെറ്റര് അയച്ചു തന്നു. മോശമല്ലാത്ത ഒരു ഓഫര്. ഉടനെ അക്സേപ്ട്ടും ചെയ്തു.
ഇനി H1B കിട്ടുമോ എന്നെ ചിന്തയായിരുന്നു. എന്തോ ദൈവ നിയോഗം പോലെ ഹസ്സിനും അതാ ഒരു ഇന്റര്വ്യൂ തരപെട്ടു, അതില് സെലെക്റ്റ് ആവുകയും ചെയ്തു. ഓഹിഒയില്ലെക്കു ആയിരുന്നു അത്. എനിക്ക് കിട്ടിയത് ചികാഗോഇല് ഒരു കന്സല്ടന്സിയില് ആയിരുന്നു. ചികാഗോയും ക്ലെവ്ലാണ്ടും വലിയ ദൂരം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടു പേരും 2008 അഎപ്രില് H1B വിസ അപ്ലൈ ചെയ്തു. പിന്നെ കിട്ടുമോ എന്തോ എന്നായിരുന്നു. ദുബായിലെ യുഎസ് എംബസ്സിയില് രാവിലെ അഞ്ജു മണിക്ക് ചെന്ന് ഖ്യുവ്വില് നിന്ന് ഇന്റര്വ്യൂ കൊടുത്തു. അതിലും വിജയിച്ചു രണ്ടുപേരും. ഇനി വിസ പാസ്പോര്ട്ടില് സ്റ്റാമ്പ് അടിച്ചു വന്നാല് ഒക്ടോബറിലെ പോകാന് ഒക്കുകയുള്ള്.
ക്ഷമയോടെ വിസയുടെ വരവും കാത്തുനിന്നൂ. മനസ്സില് സജിത്ത് രാജയോടു നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു എന്നാല് എല്ലാം ഒന്ന് ശരി ആവാതെ എങ്ങനെ പുറത്തു പറയും. ദുബായി മരുഭൂമിയില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ഏറെ ആയിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു മരുഭൂമിയില് സെറ്റെല് അവ്വാന് കഴിയുമില്ല. മഴയാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.നാട്ടിലെ മഴക്കാലമാ എനിക്ക് ഇഷ്ടം പിന്നെ എങ്ങനെയാ ദുബായില് വന്നത് എന്നായിരിക്കും ചിന്തിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ സംഭവിച് പോയീ എന്നെ പറയാന് പറ്റുകയുള്ളു.
ഏതായാലും യുഎസ്സിലെക്കുള്ള പോക്കിന് നമ്മള് തയ്യാരുകള് തുടങ്ങി. എനിക്ക് പോകേണ്ട ടെട്ടും കിട്ടി 2008 നവംബര് 14 (നല്ല ദിവസം ചില്ട്രെന്സ് ഡേ) അപ്പോള് "बेटा मन में एक लड्डू फूटा". പക്ഷെ ഹസ്സിനു കിട്ടിയതോ ഫെബ്രുവരി 25th ആയിരുന്നു. മൂന്നു മാസമല്ലേ "ഡോണ്ട് വറി" എന്ന് ഹസ്സിനോട് പറഞ്ഞു. ചിക്കാഗോയില് ഒരു പാടു ബന്ധുക്കള് ഉണ്ടായിരുന്നു പിന്നെ ഒരു വലിയ ഫ്രണ്ട്സ പടയും.
പിന്നെ ഓര്കുട്ടിലെ ഫോടോസ്സില് ഒക്കെ ചിക്കാഗോയുടെ എല്ലാ സ്ട്രീടും ക്ലിക്ക് ചെയ്തു പതിവായീ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന എല്ലാ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ സ്നാപ്സ് നോക്കി സ്ടലങ്ങള് ഒക്കെ എന്നിക്കെ മനപ്പാഠം ആയിരുന്നു. ജനിച്ചു വളര്ന കണ്ണൂരിലെ റോഡുകളും ഒന്നും എനിക്ക് ശരിയായി അറിയില്ലായിരുന്നു പക്ഷെ അമേരിക്കയില് എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും നല്ല പരിചയം ആയിരുന്നു. പിന്നെ മോഹന്ലാല് പറഞ്ഞത് പോലെ ഒരു "ജങ്ക്ഷന്"കാണുമല്ലോ എന്നൊക്കെ മനസ്സില് കരുതി വെച്ചു. നമ്മുടെ സോഫ്റ്റ്വെയര് എന്ജിനീരുകള് ഒക്കെ എങ്ങനെയാ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നത്? അത് പോലെ എനിക്കും മൂന്ന് മാസം തള്ളി നീക്കാന് പറ്റും എന്ന വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് മാസം മോളെ നാട്ടില് അമ്മയുടെ കൂടെ വിട്ടു അവളുടെ അച്ഛന്റെ കൂടെ അവള് വരട്ടെ എന്നും തീരുമാനിച്ചു.
പിന്നെ അമേരികയില് ഷൂട്ട് ചെയ്ത ഹിന്ദി സിനിമകളുടെ സിടി നോക്കി സ്ഥലങ്ങള് ഒക്കെ ബൈഹാര്ട്ട് അക്കീ.
കുറച്ചു എക്സൈട്ടെദ് ആയ്യിരുന്നു ഞാന്. നാട്ടില് അമേരികാ എന്ന് പറഞ്ഞു വേലസ്സുന്ന ബന്ധുക്കളോട് പറയാമല്ലോ. ഇതിനു മുന്പ് അമേരിക്കയില് പോകണം എന്ന ചിന്താ ഒന്നും മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വരൂന്നതു വരുന്നെടുത്തു വെച്ച കാണാം എന്ന പോളിസി ആയിരുന്നു.
എന്തൊക്കെയായാലും ഞാന് ജോലി രാജി വെച്ചു. ഓഫീസില് എല്ലാവര്ക്കും എന്നെ അറിയാവുന്ന എല്ലാവര്ക്കും അതിശയം തോന്നി. ഒരു വിധം നല്ല പെര്ഫോര്മര് ആയിരുന്നു. രണ്ടു കൊല്ലത്തില് മൂന്ന് ഇന്ക്രിമെന്റ് ഒക്കെ കിട്ടയാല് എന്തിനു ജോലി വിടണം? വരുന്ന ജനുവരിയില് ഗ്രേഡ് ചെങ്ങും ഉറപ്പ് പിന്നെ എന്തിനു ജോലി രാജി വെക്കണം എന്നായിരുന്നു ഹെച്ഓടി യുടെ ചോദ്യം. പറയാതെ വയ്യ യുഎസ്സിന്റെ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. "युएस है ज़रा होशियार रहना कुछ भी हो सकता हैं गोरों का कोई भरोसा नहीं" ആയിരുന്നു ഉപദേശം. പിന്നെ എകനോമിക് ക്രിസിസുടെ വാര്ത്തകള് വന്നു തുടങ്ങി. അപ്പോഴും ഹെച്ഓടി വിളിപ്പിച്ചു ചോദിച്ചു "ഷുഡ് ഐ സ്റ്റോപ്പ് യൌവര് രേസിഗ്നേശന് പ്രോസെസ്സ്?" "നോ സര് ഐ ഹാവ് കന്ഫിര്മേശന് ഫ്രം മൈ എമ്പ്ലോയെര്സ്" എന്ന് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ദുബായില് നിന്ന് പായ്ക്ക് അപ്പ് ആയീ.
പോകുന്നതിനു മുമ്പ് സജിത്ത് രാജയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ഞാന് ദുബായ് വിടികയാനെന്നു അപ്പോള് സജിത്തിന്റെ ചോദ്യം "ഹസ്സുമായി പിണങ്ങി പോവുകയാണോ എന്ന്". "അയ്യോ അല്ല. നാട്ടില് എത്തി മെയില് അയക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു" പിന്നെ നവംബര് 8th നാട്ടില് എത്തി. 14ത്തിനു ഫ്ലൈറ്റ് ആയിരുന്നു കൊച്ചിയ്യില് നിന്ന് വയ ബഹ്റൈന്.
പാക്കിംഗ് ഒക്കെ ഉഷാറായി നടക്കുന്നു. 13ത് രാത്രി വീണ്ടും യുഎസ്സില് നിന്ന് കാള് കിട്ടി. "മിസ്സ് കരിസ്മ യുവര് ഫ്ലൈറ്റ് ഹാസ് ബീന് കാന്സേല്ലെദ്. ദി പ്രൊജക്റ്റ് യു വേര് ടു വര്ക്ക് ഓണ് ഹാസ് ബീന് ദിലയെദ് . വീ വില് ഇന്ഫോം യു ഇന് എ മന്ത്."
കേട്ടതോടെ വളരെ വെഷമം തോന്നി. അയ്യോ ഇനി എന്ത്? പക്ഷെ ഒരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു ഹസ്സിനെ വിസയില് പോകാമല്ലോ. പിന്നെ യുഎസിലെ ഓരോ വാര്ത്തകളും വളരെ ആകാംഷയോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആദ്യമായി ഒരു യുഎസ് എലെക്ഷനില് പോലും ഞാന് സജീവമായി ഇന്റെരെസ്റ്റ് എടുക്കാന് തുടങ്ങി. നാട്ടിലെ ഒരു എലെക്ഷന് ന്യൂസ് പോലും ഞാന് കാണാറില്ല എന്നാല് ആരെയും കാണാന് സംമാതിക്കാരുമില്ല അപ്പോഴേക്കും ചാനല് ചങ്ങേയുമായിരുന്നു. ഇപ്പോള് ഇതാ ഒരു ഒബാമ ജയിക്കുന്നതില് വളരെ സന്തോഷം കൊള്ളുന്നു. ചിക്കാഗോയില് നിന്ന് സ്പീച് പറഞ്ഞപ്പോള് അഭിമാനം കൊണ്ടൂ."എന്റെ നാട്ടില് നിന്നൊരു പ്രേസിടന്റ്റ്" എന്ന മട്ടില് സന്തോഷം കൊണ്ടൂ.
ക്രിസിസ് ഇപ്പും തീരും ഇപ്പം തീരം എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു ഡെയിലി പത്രത്തില് യുഎസ് ന്യൂസ് ഒന്നും വിടാറില്ല.
പിന്നീട് ഹസ്സിന്റെ ജോബ് ഒഫ്ഫെരും ഹോല്ടില് ആയീ. എന്നെ പോലെ എടുത്തു ചാടുന്ന വ്യക്തി അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഉള്ള ജോലി വിട്ടില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ആള്ക്ക് ദോഹയില് ഒരു നല്ല ഓഫര് കിട്ടി അത് സ്വീകരിച്ചു ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നു. ഞാന് പിന്നെയും ബാഗും മോളുമായി തിരിച്ചെത്തി മരുഭൂമിയിലെ അടുത്ത ഇന്നിങ്ങ്സ്സിനു. മൂഷിക സ്ത്രീ വീണ്ടും മൂഷിക സ്ത്രീ ആയതു പോലെ.
Tuesday, May 11, 2010
All izz well
ഒരു വര്ക്കിംഗ് വുമന് എന്ന് പറഞ്ഞാല് ആദ്യം വരുന്ന ചിന്താ independent , ഫ്രീടും ടു ചുസ്, കൊറെ സംഭാധ്യം എന്നൊക്കെ ആണ്.
കൊറെ ഒക്കെ ശരിയാനെങ്ങിലും ഒരു വര്ക്കിംഗ് വോമന് ആയതിന്റെ ദോഷങ്ങള് അനുഭവിക്കുകയാണ് ഞാന് ഇപ്പോള്. ചിക്കന് പൊക്സ് ആണെന്ന് ഡോക്ടര്മാര് പറയുന്നു. കുമിളുകളും ഉണ്ട്. എന്നാല് പതിനാലു ദിവസത്തേക്ക് റസ്റ്റ് എന്ന് പറയുന്ന ഡോക്ടര്സ് സെര്ട്ടിഫികട്ടും ഉണ്ട് കയ്യില്. പക്ഷെ എന്റെ കാര്യം കഷ്ടം തന്നെ വീട്ടിലും ഓഫീസ് വര്ക്ക്.
കഴിഞ്ഞ അഞ്ജു ദിവസം സുഖം വീട് വാസം റസ്റ്റ് തന്നെ. ഇന്നലെ അതാ HOD യുടെ ഒരു ഫോണ് കാള്. "ഹൌ ആരെ യു ടുഡേ?"എന്നായിരുന്നു ആദ്യ ചോദ്യം. എന്തൊരു നല്ല മനുഷ്യന് എന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാന് പറഞ്ഞു "ബെറ്റര്" . പക്ഷെ ആ പറഞ്ഞത് സ്വന്തം കാലില് മഴു എടുതടിച്ചതാണ് എന്ന് അടുത്ത ചോദ്യത്തില് മനസ്സില്ലായി. "ഐ വാസ് തിങ്കിംഗ് ഇഫ്ഫ് യു കുട് വര്ക്ക് അറ്റ് ഹോം.................... തെര ആര് എ ലോട്ട് ഓഫ് ഖ്വേരീസ് ഫ്രം ക്ലയാന്റ്റ്."
ഞാന് പറഞ്ഞു "ഐ അം അല്രെടി രേസ്പോണ്ടിംഗ് ടു മെയില്സ". അപ്പോള് അതൊന്നും കേള്കാത്ത മട്ടില് അയാള് പറഞ്ഞു "എനിവയ്സ് ഐ ഹാവ് അല്രെടി ആസ്ക്ഡ് ഐ ടി ടു അറേഞ്ച് എ ലാപ്ടോപ് ടു ബി ടെലിവേര്ദ് അറ്റ് യുവര് ഹോം ........................" buzzzzzzz
അപ്പോള് ഒരു പാട്ടു മനസ്സില് വരുന്നു "जब लाइफ हो आउट ऑफ़ कण्ट्रोल, होटों को करके गोल .................आल इज्ज़ वेल "
കൊറെ ഒക്കെ ശരിയാനെങ്ങിലും ഒരു വര്ക്കിംഗ് വോമന് ആയതിന്റെ ദോഷങ്ങള് അനുഭവിക്കുകയാണ് ഞാന് ഇപ്പോള്. ചിക്കന് പൊക്സ് ആണെന്ന് ഡോക്ടര്മാര് പറയുന്നു. കുമിളുകളും ഉണ്ട്. എന്നാല് പതിനാലു ദിവസത്തേക്ക് റസ്റ്റ് എന്ന് പറയുന്ന ഡോക്ടര്സ് സെര്ട്ടിഫികട്ടും ഉണ്ട് കയ്യില്. പക്ഷെ എന്റെ കാര്യം കഷ്ടം തന്നെ വീട്ടിലും ഓഫീസ് വര്ക്ക്.
കഴിഞ്ഞ അഞ്ജു ദിവസം സുഖം വീട് വാസം റസ്റ്റ് തന്നെ. ഇന്നലെ അതാ HOD യുടെ ഒരു ഫോണ് കാള്. "ഹൌ ആരെ യു ടുഡേ?"എന്നായിരുന്നു ആദ്യ ചോദ്യം. എന്തൊരു നല്ല മനുഷ്യന് എന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാന് പറഞ്ഞു "ബെറ്റര്" . പക്ഷെ ആ പറഞ്ഞത് സ്വന്തം കാലില് മഴു എടുതടിച്ചതാണ് എന്ന് അടുത്ത ചോദ്യത്തില് മനസ്സില്ലായി. "ഐ വാസ് തിങ്കിംഗ് ഇഫ്ഫ് യു കുട് വര്ക്ക് അറ്റ് ഹോം.................... തെര ആര് എ ലോട്ട് ഓഫ് ഖ്വേരീസ് ഫ്രം ക്ലയാന്റ്റ്."
ഞാന് പറഞ്ഞു "ഐ അം അല്രെടി രേസ്പോണ്ടിംഗ് ടു മെയില്സ". അപ്പോള് അതൊന്നും കേള്കാത്ത മട്ടില് അയാള് പറഞ്ഞു "എനിവയ്സ് ഐ ഹാവ് അല്രെടി ആസ്ക്ഡ് ഐ ടി ടു അറേഞ്ച് എ ലാപ്ടോപ് ടു ബി ടെലിവേര്ദ് അറ്റ് യുവര് ഹോം ........................" buzzzzzzz
അപ്പോള് ഒരു പാട്ടു മനസ്സില് വരുന്നു "जब लाइफ हो आउट ऑफ़ कण्ट्रोल, होटों को करके गोल .................आल इज्ज़ वेल "
Ragging in college
കോളേജ് ലൈഫിനെ പറ്റി ഓര്ക്കുമ്പോള് എല്ലാവരും പറയുന്നതുപോലെ കുറെ ഓര്മ്മകള് ഒന്നും വരാറില്ല. എന്ത് കൊണ്ടാണ് എന്ന് ചോദിച്ചാല് എന്നിക്ക് ഇപ്പോഴും സ്കൂള് ജീവിതത്തില് നിന്ന് പുറത്തേക്കു വരാന് പറ്റിയിട്ടില്ല. എന്റെ കൂട്ടുക്കാരില് മിക്കവരും സ്കൂള് friends ആണ്.
കോളേജില് പോയപ്പോള് റാഗ്ഗിംഗ് കഥകള് ഒക്കെ കേട്ട് ഞാന് വളരെ ഭയന്നിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടാല് ഒരു ജ്ഹാന്സി റാണിയെ പോലെ തോന്നുമെങ്ങില്ലും അതൊക്കെ വെറും ജാഡ മാത്രം. എന്നെ നന്നായി അറിയുന്നവര്ക്ക് ഞാന് വെറും ഒരു പൊട്ടി. ഇത്തിരി പിശുക്ക് കൂടുതല് ആണെന്ന് മാത്രം. ആര്ക്കും ഒരു കാശ് പോലും ചിലവാക്കില്ല. എന്ത് ചെയ്യാം അതൊരു ശീലമായിപ്പോയി.
കോളേജില് ആദ്യത്തെ രണ്ടാഴ്ച എങ്ങനെഒക്കെയോ രാഗിങ്ങില് ഒന്നും പെടാതെ രക്ഷപെട്ടു. അതിന്റെ അഹങ്കാരത്തില് ആവാം ഞാന് പിന്നെ കോളേജ് ബസ്സില് തന്നെ പോകാന് തീരുമാനിച്ചത്. ഫ്രീ അല്ലെ കാശ് ഒന്നും തന്നെ ചെലവില്ലല്ലോ എന്തിനാ വെറുതെ പ്രൈവറ്റ് ബസ്സില് കയറി കാശ് കൊടുത്തു പോകുന്നത്. പിന്നെ കോളേജ് ബസിന്റെ ലാസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ് എന്റെ വീടിനടുതാണ്. എല്ലാം കൊണ്ടും ലാഭം തന്നെ എന്ന് കരുതി ഞാന് ഒരു ഫ്രൈഡേ ബസ്സില് കയറി. കൂട്ടിനു സുമനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സ് വിട്ട ഉടനെ ബസ്സില് ഒരു സീറ്റില് സ്ഥലം പിടിച്ചു. സുമനും ഞാനും റാഗ്ഗിംഗ് കഥകള് ഒക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അതാ കൊറെ സീനിയര് മേക്കാനികള് ബോയ്സ് ബസ്സിലേക്ക് വരുന്നു. അവരെ കണ്ടു സുമന് പറഞ്ഞു "ദേ ആര് വെരി ബാദ് ബോയ്സ്. ദേ ragged മി എന്ന്." അത് കേട്ടപ്പോള് മനസ്സില് ഒരു പേടി തോന്നി "ഈശ്വര ഇനി എന്നെയും റാഗ് ചെയ്യുമോ. പിന്നെ അതില് എല്ലാ വില്ലന്മാരെയും സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി.ഞാന് നോക്കുന്നത് കണ്ടു കാണും അതുകൊണ്ടാവാം ബസ്സില് കയറിയ ഉടനെ എന്നെ വിളിച്ചു അവരുടെ കൂടെ ഇരിക്കാന് പറഞ്ഞത്. സുമന് എന്നെ നോക്കി ഒരു "ഓള് ദി ബെസ്റ്റ് അടിച്ചു- നിന്റെ കാര്യം പോക്കാണ് മോളെ എന്നെ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന് വളരെ ധൈര്യശാലിയെ പോലെ പോയീ അവര് പറഞ്ഞ സീറ്റില് ഇരുന്നു. പിന്നെ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു ശരം തന്നെ - "പേര് എന്താ?", അച്ഛന്റെ പേര്, ജോലി, അമ്മയുടെ പേര്, വീട്ടില് ആരൊക്കെ etc etc ഫുള് ബയോടാട്ട ചോദിച്ചു. എല്ലാത്തിനും ഞാന് വരാളെ കൂലായീ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
പിന്നെ അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു പാട്ട് പാടാന് അറിയുമോ എന്ന്. അറിയില്ല എന്ന സ്റ്റോക്ക് ഉത്തരം എന്റെ വക. സുമന് പറഞ്ഞത് ഓര്മ ഉണ്ടായിരുന്നു- "ഡോണ്ട് സെ ഐ നോ ടൂ സിംഗ്. പിന്നെ പാട്ട് പാടിപിച്ചു ബോറടിപ്പിക്കും എന്ന്."
പിന്നെ നെക്സ്റ്റ് ഉപദേശം "പാടാന് പറഞ്ഞാല് വളരെ മോശമായെ പാടാവു. എന്നാല് ശല്യം കുറഞ്ഞു കിട്ടും."
കേട്ട റാഗ്ഗിംഗ് പാഠങ്ങള് ഒക്കെ ഓര്ത്തു വച്ചു.
പിന്നിലെ സീറ്റില് നിന്ന് ഒരു സീനിയര് പറയുന്നു "ഒരു പട്ടു പാടിക്കോ" എന്ന്. എനിക്കാനെങ്ങില് മലയാളം പാട്ടുകള് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. CBSEyil പഠിച്ചതിന്റെ ഗുണം ആയിരിക്കാം. ഹിന്ദി പാട്ട് പാടാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഓക്കേ എന്ന് ഉത്തരവും. കുറെ പാട്ടുകള് അറിയാമായിരിന്നിട്ടും ഒന്നും തന്നെ ഓര്മയില് വരുന്നില്ല. അപ്പോ അതാ നെക്സ്റ്റ് ചോദ്യം "ലാസ്റ്റ് കണ്ട സിനിമ ഏതാ?" DDLJ എന്ന് പറഞ്ഞു. "എന്നാല് ദിദിഎല്ജയ്യിലെ ഒരു പാട്ട് പാടു"എന്നാരോ പുറകിലെ സീറ്റില് നിന്ന് പറഞ്ഞു. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഈണം ഇല്ലാതെ പാടി ഒപ്പിച്ചു. പാടി കഴിഞ്ഞപ്പോള് അതാ അടുത്ത ചോദ്യം "പാട്ടിലെ വാക്കുകളുടെ മീനിംഗ് പറയു". ഈശ്വര ഇനി മീനിംഗ് ഒക്കെ തപ്പിപ്പിടിച്ചു എവിടുന്ന് കൊണ്ടുവരും. വളരെ കട്ടിയുള്ള മീനിംഗ് ഉണ്ടാക്കി പറഞ്ഞു "മസ്തി എന്നാല് intoxication എന്ന്" കേട്ടപ്പോള് "ആര് യു ശുഎര്?"എന്നൊരാള് ചോദിച്ചു. "എസ്" എന്ന് ഞാനും. എന്നിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല ആ വാക് എനിക്ക് എങ്ങനെ കിട്ടി എന്ന്. പക്ഷെ കാച്ചിയതല്ലേ ഇരികട്ടെ എന്നു ഞാനും . "ഓക്കേ എന്നാല് ഫൈണ്ട് ഔട്ട് ദി മീനിംഗ് ആന്ഡ് റൈറ്റ് 100 ടൈംസ് ഇമ്പോസിഷന്" എന്ന് പറഞ്ഞു.
ദൈവമേ എത്രയും പെട്ടന്ന് കണ്ണൂര് എത്തനെ എന്ന പ്രാര്ത്ഥന ദൈവം കെട്ടൂ. ബസ്സു കണ്ണൂര് ടൌണില് എത്തി അവര് ഇറങ്ങി പ്പോയീ. ഞാന് ഒരു ധീര്ഗ ശ്വാസം വിട്ടു.
ഇതിനെ ഒരു ഭയങ്കരമായ റാഗ്ഗിംഗ് എന്നൊന്നും പറയാന് പറ്റില്ല. ആ കൂട്ടത്തില് ഉണ്ടായവര് പലരും ഇന്ന് എവിടെയാണെന് എനിക്കറിയില്ല പക്ഷെ ഇന്നും അവരെയൊക്കെ ഞാന് അത്രയും തന്നെ പേടിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും കണ്ടാല് എന്നെ റാഗ് ചെയ്യുമോ എന്ന തോന്നാറുണ്ട്.
പിന്നീട് ഞാന് സീനിയര് ആയപ്പോള് ആരെയും വെറുതെ റാഗ് ചെയ്യാന് തോന്നിയില്ല. എന്തിനെ എന്നെ കൊണ്ടാവുന്ന പണി ചെയ്താല് പോരെ എന്ന തോന്നല് ആവും.
കോളേജില് പോയപ്പോള് റാഗ്ഗിംഗ് കഥകള് ഒക്കെ കേട്ട് ഞാന് വളരെ ഭയന്നിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടാല് ഒരു ജ്ഹാന്സി റാണിയെ പോലെ തോന്നുമെങ്ങില്ലും അതൊക്കെ വെറും ജാഡ മാത്രം. എന്നെ നന്നായി അറിയുന്നവര്ക്ക് ഞാന് വെറും ഒരു പൊട്ടി. ഇത്തിരി പിശുക്ക് കൂടുതല് ആണെന്ന് മാത്രം. ആര്ക്കും ഒരു കാശ് പോലും ചിലവാക്കില്ല. എന്ത് ചെയ്യാം അതൊരു ശീലമായിപ്പോയി.
കോളേജില് ആദ്യത്തെ രണ്ടാഴ്ച എങ്ങനെഒക്കെയോ രാഗിങ്ങില് ഒന്നും പെടാതെ രക്ഷപെട്ടു. അതിന്റെ അഹങ്കാരത്തില് ആവാം ഞാന് പിന്നെ കോളേജ് ബസ്സില് തന്നെ പോകാന് തീരുമാനിച്ചത്. ഫ്രീ അല്ലെ കാശ് ഒന്നും തന്നെ ചെലവില്ലല്ലോ എന്തിനാ വെറുതെ പ്രൈവറ്റ് ബസ്സില് കയറി കാശ് കൊടുത്തു പോകുന്നത്. പിന്നെ കോളേജ് ബസിന്റെ ലാസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ് എന്റെ വീടിനടുതാണ്. എല്ലാം കൊണ്ടും ലാഭം തന്നെ എന്ന് കരുതി ഞാന് ഒരു ഫ്രൈഡേ ബസ്സില് കയറി. കൂട്ടിനു സുമനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സ് വിട്ട ഉടനെ ബസ്സില് ഒരു സീറ്റില് സ്ഥലം പിടിച്ചു. സുമനും ഞാനും റാഗ്ഗിംഗ് കഥകള് ഒക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അതാ കൊറെ സീനിയര് മേക്കാനികള് ബോയ്സ് ബസ്സിലേക്ക് വരുന്നു. അവരെ കണ്ടു സുമന് പറഞ്ഞു "ദേ ആര് വെരി ബാദ് ബോയ്സ്. ദേ ragged മി എന്ന്." അത് കേട്ടപ്പോള് മനസ്സില് ഒരു പേടി തോന്നി "ഈശ്വര ഇനി എന്നെയും റാഗ് ചെയ്യുമോ. പിന്നെ അതില് എല്ലാ വില്ലന്മാരെയും സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി.ഞാന് നോക്കുന്നത് കണ്ടു കാണും അതുകൊണ്ടാവാം ബസ്സില് കയറിയ ഉടനെ എന്നെ വിളിച്ചു അവരുടെ കൂടെ ഇരിക്കാന് പറഞ്ഞത്. സുമന് എന്നെ നോക്കി ഒരു "ഓള് ദി ബെസ്റ്റ് അടിച്ചു- നിന്റെ കാര്യം പോക്കാണ് മോളെ എന്നെ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന് വളരെ ധൈര്യശാലിയെ പോലെ പോയീ അവര് പറഞ്ഞ സീറ്റില് ഇരുന്നു. പിന്നെ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു ശരം തന്നെ - "പേര് എന്താ?", അച്ഛന്റെ പേര്, ജോലി, അമ്മയുടെ പേര്, വീട്ടില് ആരൊക്കെ etc etc ഫുള് ബയോടാട്ട ചോദിച്ചു. എല്ലാത്തിനും ഞാന് വരാളെ കൂലായീ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
പിന്നെ അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു പാട്ട് പാടാന് അറിയുമോ എന്ന്. അറിയില്ല എന്ന സ്റ്റോക്ക് ഉത്തരം എന്റെ വക. സുമന് പറഞ്ഞത് ഓര്മ ഉണ്ടായിരുന്നു- "ഡോണ്ട് സെ ഐ നോ ടൂ സിംഗ്. പിന്നെ പാട്ട് പാടിപിച്ചു ബോറടിപ്പിക്കും എന്ന്."
പിന്നെ നെക്സ്റ്റ് ഉപദേശം "പാടാന് പറഞ്ഞാല് വളരെ മോശമായെ പാടാവു. എന്നാല് ശല്യം കുറഞ്ഞു കിട്ടും."
കേട്ട റാഗ്ഗിംഗ് പാഠങ്ങള് ഒക്കെ ഓര്ത്തു വച്ചു.
പിന്നിലെ സീറ്റില് നിന്ന് ഒരു സീനിയര് പറയുന്നു "ഒരു പട്ടു പാടിക്കോ" എന്ന്. എനിക്കാനെങ്ങില് മലയാളം പാട്ടുകള് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. CBSEyil പഠിച്ചതിന്റെ ഗുണം ആയിരിക്കാം. ഹിന്ദി പാട്ട് പാടാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഓക്കേ എന്ന് ഉത്തരവും. കുറെ പാട്ടുകള് അറിയാമായിരിന്നിട്ടും ഒന്നും തന്നെ ഓര്മയില് വരുന്നില്ല. അപ്പോ അതാ നെക്സ്റ്റ് ചോദ്യം "ലാസ്റ്റ് കണ്ട സിനിമ ഏതാ?" DDLJ എന്ന് പറഞ്ഞു. "എന്നാല് ദിദിഎല്ജയ്യിലെ ഒരു പാട്ട് പാടു"എന്നാരോ പുറകിലെ സീറ്റില് നിന്ന് പറഞ്ഞു. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഈണം ഇല്ലാതെ പാടി ഒപ്പിച്ചു. പാടി കഴിഞ്ഞപ്പോള് അതാ അടുത്ത ചോദ്യം "പാട്ടിലെ വാക്കുകളുടെ മീനിംഗ് പറയു". ഈശ്വര ഇനി മീനിംഗ് ഒക്കെ തപ്പിപ്പിടിച്ചു എവിടുന്ന് കൊണ്ടുവരും. വളരെ കട്ടിയുള്ള മീനിംഗ് ഉണ്ടാക്കി പറഞ്ഞു "മസ്തി എന്നാല് intoxication എന്ന്" കേട്ടപ്പോള് "ആര് യു ശുഎര്?"എന്നൊരാള് ചോദിച്ചു. "എസ്" എന്ന് ഞാനും. എന്നിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല ആ വാക് എനിക്ക് എങ്ങനെ കിട്ടി എന്ന്. പക്ഷെ കാച്ചിയതല്ലേ ഇരികട്ടെ എന്നു ഞാനും . "ഓക്കേ എന്നാല് ഫൈണ്ട് ഔട്ട് ദി മീനിംഗ് ആന്ഡ് റൈറ്റ് 100 ടൈംസ് ഇമ്പോസിഷന്" എന്ന് പറഞ്ഞു.
ദൈവമേ എത്രയും പെട്ടന്ന് കണ്ണൂര് എത്തനെ എന്ന പ്രാര്ത്ഥന ദൈവം കെട്ടൂ. ബസ്സു കണ്ണൂര് ടൌണില് എത്തി അവര് ഇറങ്ങി പ്പോയീ. ഞാന് ഒരു ധീര്ഗ ശ്വാസം വിട്ടു.
ഇതിനെ ഒരു ഭയങ്കരമായ റാഗ്ഗിംഗ് എന്നൊന്നും പറയാന് പറ്റില്ല. ആ കൂട്ടത്തില് ഉണ്ടായവര് പലരും ഇന്ന് എവിടെയാണെന് എനിക്കറിയില്ല പക്ഷെ ഇന്നും അവരെയൊക്കെ ഞാന് അത്രയും തന്നെ പേടിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും കണ്ടാല് എന്നെ റാഗ് ചെയ്യുമോ എന്ന തോന്നാറുണ്ട്.
പിന്നീട് ഞാന് സീനിയര് ആയപ്പോള് ആരെയും വെറുതെ റാഗ് ചെയ്യാന് തോന്നിയില്ല. എന്തിനെ എന്നെ കൊണ്ടാവുന്ന പണി ചെയ്താല് പോരെ എന്ന തോന്നല് ആവും.
Monday, May 10, 2010
You must be wondering what conection has chicken pox with blog? Well thanks to chicken pox, i have started to blog. My busy schedule always left me wanting for time now when i am at home with the small small tiny spots all over i have all the time to do what i want. Now its painting time, knitting time and reading time as well. How i wished to be at home on a sunday and watch the programs on TV. I can do that now.Sleeping which has been my favorite pastime is now being fullfilled. I make it a point to sleep for atleast 12 hours a day. Its a nice break for me!!!! no kitchens, no cooking, no running behind Jiah, no dressing her up for school, no cleaning the home, no office ka jhanjhat, kitpits and tensions. In short Me, myself and I are enjoying.
The mere smell of an egg would give me nausea and make me puke. I was extremely averse to eggs - dunno why. I wouldn't even dare to have food in a plate served with egg. I could not imagine myself to make an egg for anyone but I had to do the most hated thing in my life - make a bullseye. during school vacations my whole maternal family would gather at our grandfathers place and have a blast. It so happened one day my Uncle wanted a bulls eye so he called out ...... chickoooooooooooooo ..................... make me a bullseye please and be fast ........... I was shocked!! what!! me and Bullseye !!!!!! dont you know I HATE eggs, I said to myself and grudgingly went into the kitchen hoping someone would be there to do the job for me but the kitchen was bare.
Now where to start from the pan or the egg? I placed a pan on the burner and hurried to take an egg from the fridge. All the while I was cursing myself not entering the kitchen to learn a few things at cooking. Firstly how to break the egg, top side or bottom?? beat it with a sppon or slice it with a knife? after much contemplation i decided to beat it with a knife and pour it over the pan. Now a bulls eye had to have an eye thats yellow and how does that come. Anyways i decided to do my best. I gently tapped the egg with the knife hoping it to burst and fall right into the pan but nothing happened. Yet another call chickoooooooooo ..................... why is the bulls eye taking so much time?? That was my uncle. Hurridly i gave a hard hit to the egg and it just broke and fell into the pan. Hurray i thot twisting my nose. How could i have held an egg in my hand the smell of the egg was bbby now driving me crazy. Even though the egg had fallen into the pan the eye hadnot come out as i expected. The yolk was flowing into the white and it was getting messy. Oh my Gawd!!!! Ni had forgotten oil. Now a dash for the oil and plonk!!!! lots of oil in the pan. Oh no!!! this is it!!! I quickly thot that this was disaster and i had wasted an egg now next what to do? Break another egg and pour it over the first mess with some salt and pepper?? so that it looks like an omlette. Ah now better!! Ok for the final toss and there is goes i broke the omlette too. I looked too scrambled to me so a quick thot came over ............ why not scramble it up to cover the mess. So finally the egg was all scrambled up. Finally some seasoning for the scrambled with curry leaves and there you are ready. I put the "Scrambled Bullseye" in a plate and hurried to the dining room. My Uncle had one look at the egg and burst out "Ïs this your bullseye "?. and he burst out laughing ...............................
In minutes the whole house except me was in splits on my Bullseye. I was enjoying my firtst victory with the EGG Till date I have detested eggs as much as i did fifteen years ago. I still hold my nose when i make an egg.
Subscribe to:
Posts (Atom)