Eddie Murphy as in BEVERLY HILLS COP

Mr M had to go on site for a few days and we had arranged a driver to drive him out to the site. Incidentally it happened that this driver(Mr S) was the same person who picked him up at the airport and dropped him at his accomodation in Beverly hills, Rayyan (Apartment name).

I informed him of this and he just told me this interesting incident. Mr M thot the driver who was a typical mallu guy looked like Eddie Murphy. Now Mr M wanted him to know this and on one occassion .........................when he met Mr S...........

Mr M: " You look like Eddie Murphy".

Now this poor mallu does not understand who Eddie Murphy is ? He does no even understand the Brits accent. But he tries hard to understand what Mr M said.

Again in a bid to make the mallu understand………………..

Mr M: " U know you look like Eddie Murphy as in Beverly Hills cop".

The mallu now nods his head. He understood something…………………

Mr S:" No sir its Beverly Hills Rayyan.................I drop you from airport……………."

Now Mr M was at his wits end.

Mr M" No u dont understand me …………………….its Beverly Hills Cop and Eddie Murphy is in that."

Mr.S: No sir .......................no Eddie Murphy from office at Beverly Hills. I pick you up at airport last day and drop you there. Mr. S is confident.

Mr M: "No you dont understand me. Please download the film Beverly Hills Cop and you will find Eddy Murphy acting in it"

If only the poor guy had enough time to watch a malayalam movie……and here Mr M was asking him to download and watch hollywood movies…………I thought

During the narration of the incident I saw Mr M get up and go to get some prints……………… Oh no it was the print of Eddie Murphy. I asked him "why do you want this??"

Mr M: "Oh I wanted to show him that he looks like this"

Oh gosh Mr M!!!!! What else could I say...........

Serial Number................Indian or Non......................Day-1

Martin came in today. He occupied the seat diagonally opposite to me. Myself and VAP had shared the room. Both of us were mallus and we were used to speaking in malayalam but now with Martin(Brit) sharing the room we could not speak in malayalam.

Day -1

Enter martin………… A rotund person with glasses in his  mid fifties.  He soon got settled into his seating position and started out to work on his laptop. After exchanging pleasantries I also got absobed in work, when Martin interrupted me…………."Xcuse me do you have the list of Wells??. I handed him the list given to us by the Client………….. Then he raised a volley of questions………………What do you mean by S.No. was the first……………. Without hesitation I  replied serial number ofcourse……..

" Serial number?!" he burst out. "what is the meaning of serial number? What do you mean by serial number? Serial number is used only for computers or books etc . How do you put serial number for the wells……….. wells should be having a well number..!!" he blasted.

For a moment I was taken aback.  I quickly explained to him that it was perfectly normal to write S. No to list the well heads to which came his quick response……………" U know what............. this must have been made by some Indian for sure……… They always write serial number for all things." This was enough to boil the hidden patriotism in me. How dare he make a comment on all Indians.

" Mr Martin do you know that this English language that we speak is the funniest. There are so many meanings to a single word like serial…………. " I blurted. May be he felt that he had said something twhich had offended me ……….so he kept quiet………………..

For the rest of the day we all maintained dignified silence only to start a fresh episode the next day.

This day that year

I sit on my couch watching the news about heavy down pour in Mumbai. Something that strikes me is the date............. this day 5 years back I was battling the wrath of rains in Mumbai. Now that I think of that day memories are still livid in me.
Thanks to the weather department in India, we got no indication of heavy rains. Everything was taking its normal course when someone at office broke the news that heavy rains had disrupted train traffic in the Western line. Disruption of  rail traffic was no big deal for us so we continued with our work until a mail came from the HR requesting the western railers to leave for home.
I was excited on the idea of leaving early oblivious to the gravity of the situation outside. I made a dash for the office bus and secured myself a side seat. My friends(read BGMM) were already there. As we sat chatting we could see that the rains were quite violent. The water levels on the road was rising steadily. When we were halfway to the Santacruz railway station, bus driver informed us that the bus would no more go. We got down in knee deep water. The rain had not abated. But I was in high spirit. I closed my umbrella and decided to enjoy the rain. But there was something I felt was not right in the weather............. soon there were lot of people walking towards the station. Soon word spread that this was not the usual rains which disrupted traffic for a few hours. Stories began of how people in different parts of Mumbai were braving the rain. I was not at all serious about the whole situation until someone told us that it was useless to go to the station because it was horribly crowded. Soon one of us (BGMM) got a phone call to intimate us that one of our colleagues had drowned by falling in the gutter. Now the gravity of our situation was dawning upon us. Kiran (she was the senior most amongst us) decided that we would go back to office. The journey back was extremely ardous.............. all the drains had over flowed and the stench was intolerable. All of us were soaked to our skins but we had to make our ways back to office.................. a tedious 2 km journey wading in chest deep water. The biggest hurdle was to stay clear of the manholes and drains. Mannu had managed a stick which he used to grope for manholes and drains. We held to each others hands and by evening managed to reach office. Water was soon flooding our office. We quickly made way to the 2nd floor. There were many like us in office including the Director. Completely exhausted, drenched and miserable we made way to the pantry for water. By now our director had ordered a stock of bread, biscuits, water bottles, candles. My mobile was running out of charge and all the cell operators were jammed with signals and calls were not just getting through. There was no way of informing my folks back at home. Soon the UPS would run out of battery back up and we would be left with the candles. We were instructed not to have more than 1 candle for a group of every 10 people. Bread, biscuits were rationed for each group. It was horrible to think that the toilet flushes would run out of water soon.  Soon it was night. All the ladies were asked to occupy the board room and the directors cabins. Water level had climbed upto the first floor of our office. From the staircase I could see the office stationary, cartridges in water. We spent the whole night in a huddled position. I could possibly not sleep in this condition so we decided to make the best out of the situation. Mumbaikars are quite bindaas. We broke into antakshari..................... till it was dawn. It was still raining but lesser in quantum........ Water from the office had subsided considerably. Slowly, cautiously we made our way to the railway station. There was news that trains had begun service but when we reached station, we understood that we could never make it onto any of the trains. Also the stench on the platform was nauseating. We decided to walk uptil Andheri or wherever we could get a train. There were many like us to give us company. There were good samaritans on the roads with bottles of water, packets of biscuit for all. We reached Andheri by afternoon. It was maybe due to the excitement that we never felt the hunger or thirst. Luckily busses had started plying. As we walked on we could see dead bodies of men, cattle and animals floating in the water but we had closed our senses to all sights and smell. We were only driven by our urge to reach home. A bus then took us to Goregaon railway station. We could see a lot of stretchers laden with bodies on the platform. Soon a train came by. I made a dash for the train and by late evening I was home................................. exhausted but relieved.
Now I donot remember whether I even said good bye to my friends before boarding the train............ but I know we(BGMM) will never forget this incident.............
It has been 5 years since i went back to Mumbai. This vacation I am defnitely going back to office................................

yaathra

ഞാന്‍ ഒരു സ്ഥിരം ഇല്ലീഗല്‍ ട്രാവേല്ലെര്‍ ഒന്നും അല്ല. പക്ഷെ  പലപ്പോഴും  മുംബൈ  രയില്‍വെയ്സ്സിനു നഷ്ടം വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മുംബൈയില്‍  ജോലി  ചെയ്യുന്ന  കാലത്ത്  വീകെണ്ട്സ്സില്‍  സമയം  ചിലവഴിക്കാന്‍  സൌത്ത്  മുംബയില്‍  പോയീ  ഫ്രെന്ട്സ്സുമായി ചുറ്റി  കറങ്ങി  നടക്കുമായിരുന്നു. ആ ശനിആഴ്ച  ഞങ്ങള്‍ ബാന്ദ്രയില്‍  പോയീ "വിന്‍ഡോ ഷോപ്പിംഗ്‌" ഒക്കെ ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഞാന്‍ ഉച്ചക്ക് സ്ടെഷനിലേക്ക് വിട്ടു . ഉച്ചക്ക്  ട്രയിനുകളൊക്കെ കാലി ആവും .......... ഓഫീസ്സുകാര്‍  ഒന്നും  കാണില്ലല്ലോ . അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍  ഉച്ചക്കാണ്  മിക്കവാറും  യാത്ര. മിര റോഡില്‍  ഇറങ്ങി  ഫ്രെണ്ടും ഞാനും ബന്ദ്രയിലേക്ക് ട്രെയിന്‍ കയറി. ഓഫീസിലെ  ഗോസിപ്പുകള്‍  കൈമാരിക്കൊണ്ടിരികവേ  ബാന്ദ്രയും  ദാടരും  പോയത്  അറിഞ്ഞില്ല. എന്റെപക്കല്‍ ബാന്ദ്ര  വരെയുള്ള  പാസ്  മാത്രമാണ്  ഉള്ളത് . ഫ്രെടിന്റെ  കയ്യില്‍  ചര്ച്ച്ഗെറ്റ്  വരെയുള്ള  ടിക്കറ്റ്‌  ഉണ്ടായതോകൊണ്ട്  അവള്‍ക്കു  റെന്ശേന്‍സ്  ഒന്നും  ഇല്ല . അവള്‍  പറഞ്ഞു  " സാരമില്ല നമ്മള്‍ക്ക്  ഇന്നത്തെ  കറക്കം  മറൈന്‍  ഡ്രൈവില്‍  ആക്കാം ". ഞാന്‍  വിചാരിച്ചൂ  "അടുത്ത  സ്റ്റേഷനില്‍  ഇറങ്ങിയാലും  ടീടീ പിടിക്കും  ചര്ച്ച്ഗെട്ടില്‍  ഇറങ്ങിയാലും  ഇത്  തന്നെ  സ്ഥിതി . ചര്ച്ച്ഗെറ്റില്‍  ആകുമ്പോള്‍  ചിലപ്പോള്‍  ടീടീ  പിടിക്കാതെയും  രക്ഷപെടാം . "എന്നാല്‍ ചര്ച്ച്ഗെറ്റ്  തന്നെ  ആവാം"  എന്ന്  പറഞ്ഞു . ഇനി  ടീടീ  ട്രെയിനില്‍  കയറിയാല്‍  എന്ത്  ചെയ്യും എനായിരുന്നു ചിന്താ. നമ്മള്‍ ‍രണ്ടു പേരും വാതിലിന്‍റെ അരികില്‍  തന്നെ നിന്നു .ടീടീ വരുവാണെങ്കില്‍  അപ്പുറത്തെ സൈഡിലെ  ഡോറിലൂടെ ചാടി  ഇറങ്ങാമല്ലോ. ട്രെയിനില്‍ നിന്ന് ചാടി ഇറങ്ങാനും കയറാനും ഞാന്‍ ഉഷാര്‍ ആണ്. പക്ഷെ ടീടീ ഒന്നും ട്രെയിനില്‍ കയറിയില്ല. ട്രെയിന്‍ ചര്ച്ച്ഗെറ്റ് എത്തി. "സാധാരണ ചര്ച്ച്ഗെട്ടില്‍ വലിയ തെരകുള്ളതാണ് pakshe ഇന്ന് ആള്‍കാര്‍ വളരെ കുറവാണല്ലോ. ടി ടിയെ എങ്ങനെ പറ്റിക്കും? " എന്ന് പറഞ്ഞു ട്രെയിന്‍ ഇറങ്ങി. ഓരോ എന്ട്ട്രന്ച്സിലും രണ്ടു കറത്ത കോട്ടിട്ട കശ്മലന്മാര്‍(ടി ടി  എന്ന്  വിളിക്കാം.................) നില്‍പ്പുണ്ട്‌ ഞാന്‍  വളരെ കുളായി നടന്നു. മുമ്പില്‍  നില്‍ക്കുന്ന  ടി ടി  ആരെയും  വിടുന്ന  ലക്ഷണം  ഇല്ല . രണ്ടു  പേരും  ഓരോരുത്തരെയും  നിര്‍ത്തി  ടിക്കറ്റ്‌   ചെക്ക്‌  ചെയുന്നു . " ഇവര്‍ക്കൊന്നും വേറെ  പണി  ഒന്നും  ഇല്ല  നട്ടുച്ചക്ക്  പോയീ  എവിടെയെങ്കിലും  കിടന്നുറങ്ങിക്കൂടെ എന്ന്  മുരുമുരുതോണ്ട്  ഞാന്‍  നടന്നു . പെട്ടന്ന്  എന്തോ മറന്നത് പോലെ ഞാന്‍  തിരിഞ്ഞു  നടന്നു. ചര്ച്ച്ഗെറ്റില്‍, ട്രെയിന്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടാല്‍ രണ്ടു വശത്തും പ്ലാട്ഫോരം കാണും. ഞാന്‍ സ്പീഡില്‍  നടന്നു.......... ട്രെയിനിന്റെ ബോഗീയില്‍ കയറി  അപ്പുറത്തെ  വാതിലില്‍കൂടി ഇറങ്ങി രക്ഷപെടാന്‍  തുടങ്ങിയതാണ്‌...................... അപ്പോഴതാ  ആ  ടി ടി  എന്‍റെ  മുന്‍പില്‍  നില്കുന്നു  ." ടിക്കറ്റ്‌  ടിക്കറ്റ്‌" എന്ന്  ചോദിച്ചു ........... "ഈശ്വര  ഈയാള്‍  എങ്ങനെ  ഇവിടെ  എത്തി ?" "മേരെ  പാസ്  ബാന്ദ്ര  തക്ക് പാസ്‌  ഹൈന്‍" എന്ന്  കാച്ചി. "तोह  फिर  चुर्चगेट में  क्या  कर  रहे  हो ? मैडम  टिकेट  दिखाओ  नहीं  तो  फैन  भरो "എന്ന് പറഞ്ഞുക്കൊണ്ട്  അയാള്‍  ഒരു  ഫൈന്‍  ബുക്ക്‌  പോക്കെറ്റില്‍  നിന്ന്  പുറത്തെടുത്തു.
കാശ്  ഞാന്‍  റെയില്‍വേക്ക്  അങ്ങനെ പെട്ടന്നെ വിട്ടോകുടുക്കാന്‍  തീരുമാനിച്ചില്ല. ഒന്ന് ട്രൈ ചെയ്യുനത്തില്‍ എന്താ കുഴപ്പം എന്ന് വിചാരിച്ച്‌ അടുത്ത  അടവു  പയറ്റി  നോക്കി . മുഖത്ത് വളരെ നിഷ്കളങ്കതയോടുകൂടി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "സര്‍  മേരെ  പാസ്  സിര്‍ഫ്‌  25 rs ഹൈന്‍ ." കൂട്ടുക്കാരി അവിടെ എങ്ങാനും ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കി ............. ഹും ............... അങ്ങനെ ഒരാളെ ഇല്ല അവിടെയെങ്ങും ................. നല്ല സുഹൃത്ത്‌!............. അവള്‍ വല്ല തൂണിന്റെ പിന്നിലും ഒളിച്ചു നിന് കാണും
ടി ടി വിടുന്ന ലക്ഷണം ഒന്നും ഇല്ല. എന്നെ ഒന്ന് അടി-മുടി നോക്കിക്കൊണ്ട്‌....... "पर्स बताओ ". ഒരു സങ്കോചവും കൂടാതെ ഞാന്‍ പെരസ്സ് കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. എനിക്ക്  ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു  എന്‍റെ  പെര്സ്സില്‍  മുങ്ങി  തപ്പിയാല്‍  പോലും  അയാള്‍ക്ക്‌  ഒരു  ചില്ലി  കാശ്  പോലും കിട്ടില്ല. എല്ലാ തരം ബില്ലുകളും, താക്കൊലുകളും കാണും പക്ഷെ കാശൊന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല.  കോളേജ്  കാലം  മുതലേ ഉള്ള  ശീലമാണ്. ഓസ്‌ അടികുന്നവരില്‍ നിന്ന് രക്ഷപെടാന്‍ ഉള്ള ഒരു കൊച്ചു അടവ് മാത്രം. ആ  ഡാഷ്  എന്‍റെ പെര്സോക്കെ തപ്പി ഒന്നും കിട്ടാഞ്ഞപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു " ठीक हैं पचीस चलेगा".
മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു ഉവ്വ ഉവ്വ കാശ് കിട്ടിയത് തന്നെ അമ്മട ഭയങ്കര !!!!!!!!. അടുത്ത അടവ് പ്രയോഗിച്ചു.... ഡാന്‍സ് പഠിച്ചത് കൊണ്ട് നല്ല ഉപകാരം ആയി. ഒമ്പത് ഭാവങ്ങളിലെ പത്താം ഭാവം ഉപയോഗിച്ചു  " സര്‍ വാപാസ് ജാനേ കെ ലിയെ പൈസ നഹി ഹൈന്‍..........." ആ അടവ് ഏറ്റു. അയാള്‍ പറഞ്ഞു "जाओ मेरा टाइम बर्बाद मत करो"...............ആണ്ട് ദി അവാര്‍ഡ് ഫോര്‍ ബെസ്റ്റ് അക്ട്രെസ്സ് ഗോസ്സ് ടു .............എന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.
ഒരു നല്ല താങ്കസ് അടിച്ചു ഞാന്‍ അവിടുന്ന് തല ഊരി. പുറത്തു വന്നപ്പോള്‍ അവലതാ ........... എന്‍റെ കൂടുകാരി മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി ഫിറ്റ്‌ ചെയ്തു നില്കുന്നു. "എത്ര ഫൈന്‍ അടിച്ചു?" എന്നവള്‍ ................. " കുച്ച് ഭീ നഹി" എന്ന് ഞാനും.......... സല്‍വാരിന്റെ പോക്കെട്ടിലുള്ള നൂറു രൂപ നോട്ട് എടുത്ത് കാണിച്ചു..........................

Confessions of a Workaholic

I love my job, I love the pay!

I love it more and more each day.

I love my boss, he is the best!

I love his boss and all the rest.

I love my office and its location,

I hate to have to go on vacation.

I love my furniture, drab and gray,

And piles of paper that grow each day!

I think my job is really swell,

There's nothing else I love so well.

I love to work among my peers,

I love their leers, and jeers, and sneers.

I love my computer and its software;

I hug it often though it won't care.

I love each program and every file.

I'd love them more if they worked a while.

I love my job - I'll say it again -

Making good use of school assembly time

Assembly time in school was one long dragging session of prayers, pledges, news, thought for the days.......and many more blah blahs in the scorching sun. Many a weaklings fainted and swooned. Many bore the brunt of the heat. I used to be one of those who bore the assemblies on almost all days when I was not conducting one. Though I stayed close to school I was always in the nick of time for the assembly............ habit as usual you may call it........ I still practise being late............. Huffing panting I would run the stairs into my class, throw the bag onto the bench and dash off for the assembly. One day Iwas just a bit too late. I had just made it to the class and could hear the band end. I knew it was no use going down to join the assembly. So I decided to be in class instead. We also had an practical record to complete. I wanted to make use of the assembly time to complete it. It was not allowed to be in class during assemblies and our vice principal(VP) normally made routine checks to catch us bunking assembly. But I found Jeny in class. She had already taken excuse on the pretext of being very sick. Anyone would believe Jeny -such a fragile girl she was but no one would believe me......... I would have to put up a super act and our vice principal would not be fooled by that, I knew. Jeny said "Go and hide somewhere before she sees you. When shes gone you can come and sit" pointing in the direction of the girls toilet. As I was about to leave I saw a pair of feet behind the partition wall in our class and behind it was another poor guy hiding from the VP. I then rushed to the washroom. I could hear giggles from the washroom. I was not the only girl in there Ameenah was already there. Ah now I knew why she never used to be seen in any of the assemblies. She quickly gestured me to get inside one of the toilets and make myself comfortable. She told me that the VP would be there in few minutes and after she left we would go back to the class.
Now we could hear someone walking down the corridor to the washroom. Both of us got into the toilets and closed the doors behind us making sure not to lock them from inside. Now my heart was pounding louder than the band going on in the ground. Many thoughts were racing through my mind .......What excuse should I give if I got caught? .......how do I face the VP etc etc.......... I held my breath lest I make any sound. The VP did come and inspect the wash room and to our worst fears she even closed the washroom from outside while leaving. Maybe she wanted to catch us red handed.......
Oh Gawd what a way to start a day. Caught in the washroom and that too with Ameenah. When I was sure that there was no more sound of footsteps I called out to Ameenah. we then peeped out through the window in the washroom where we could get a view of the assembly ground. VP had already take her position in the ground. I thought I could see a smile on her face.......... Now we had to do something to get out of the washroom before the assembly ended.
Ameenah said"why not trying to hit lightly on the door so that Jeny will hear" we both started pounding on the washroom door slowly hoping that Jeny might hear it. Minutes passed but no luck.
We could clearly hear the thought for the day and the news being read out which meant the assembly would be over in minutes. I was desperately praying that someone would get the call of the nature and come....... but who?? Why had not jeny come?? One look at Ameenah and I knew that she was also tense. Why hadn't we made backups that Jeny would come over if we had not reached class after the VP left............... Oh such a bad planning................... were some of the innumerous thoughts that crossed my mind.
Suddenly we heard the creaking of the latch and the door opened.......It was Jeny. For a minute she was God to me. She burst out into a laugh on seeing us sweating and tense. "who locked you both in the washroom....... I was waiting all this while for your record book. Did the VP see you?"she blurted. We quickly hurried out of the wash room to our class. The return band had already started and it was time to join our classmates on the stairs and sneak into lines as if we were part of the assembly. As I joined the line I could see Pravi giving me looks which meant "I caught you in your act".
Now that I was trained in bunking assemblies, I was rarely seen during assembly sessions. We often utilised this time to complete assignments, records, last moment studies for UTs etc etc ........

Mother's Day

I was watching this ad on TV where a girl fusses about the pimple on her face. In my teens I would not even have bothered about a pimple here and there spoiling my face or beauty (not that I was very beautiful). I would rather have been upset about the baterial attack on my face. But now, one look at my daughter sitting on the couch intently watching the ad makes me feel that she is going to do just that right now.
She is one perfectionist about her cosmetics and hair accessories. She would just be screaming all over if I had even misplaced them. "I told you not to take it" is her favorite line now a days and "amma u always make a mess". Gosh!!! I dare not say such a thing to my mother. Infact I never even knew where my hair clips were placed.
I never bothered about matching my tops and trousers and here's Jiah who would match hers exactly- pink to pink (top to toes). The other day she discarded her bathroom slippers saying that " amma its going to tear" and here I go to office with a sandal that has a rickety heels.
My folks back at home call her a welcome respite to the extremely casual me. I have never cared the way I look or dress until I left college. Ever seen a girl who has never even shopped for her college dresses. I left it all to anyone in the house who liked to shop to get me dresses. No wonder my collegemates would have found me amongst the worst dressed. I wore all of VIGYOR to college and without fail repeated them week after week for 4 years.
I just never even gave compliments to anyone if they wore a good outfit because I was least interested in clothes especially salwars........... but my daughter compliments me and its really amazing.......................
The other day when I wore a pink top she was like "amma Piiinnnnnnnk u luk soooooo nice. I luv your dress!!!!!" Oh my gawd I was flabbergasted. She is not even 3 years old and she is complimenting me. I have never ever, even once complimented my mother............... even though till date I feel she is one of the best dressed women I know after Indira Gandhi. Now my daughter is complimenting me............. I felt....... This is all it takes for a truly special mothers day.......... to be complimented.......... by your own.
There is lots more I need to learn from my daughter. It is only a matter of wait and watch.

H1B for sale, any buyers!

മറെര്‍നിട്ടി ലീവ് കഴിഞ്ഞു ഓഫീസില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ ആദ്യം ഇന്ബോക്സ് ആണ് തുറന്നു നോക്കിയത്. നൂറുകണക്കിന് മെയിലുകളാണ് അതില്‍ കിടക്കുന്നത്. അതില്‍ കുറെ ജിസിഇകെ മെയില്സ്. പതിവ് പോലെ ആ മെയിലുകള്‍ ‍ ഒക്കെ ഒരു ഫോല്ടെരിലേക്ക് മാറ്റി. സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ ലഞ്ച് ബ്രേക്കില്‍ വായിച്ചു ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാം എന്ന് കരുതി.
ഉച്ച ആയപ്പോള്‍ മെയില്‍ തുറന്നു നോക്കി. കുറെ ചവറു ഫോര്‍വര്ടും,  IFTHAR പാര്‍ട്ടി ക്ഷണനം പിന്നെ കുറെ ജോബ്‌ ഒപെനിങ്ങ്സ് സജിത്ത് രാജായുടെ വക. സജിത്ത് രാജയുടെ ജോബ്‌ മെയില്‍  ഒക്കെ ഓരോന്നായി തുറന്നു നോക്കി ചിലത് ഫ്രെണ്ട്സ്സുകള്‍ക്ക് ഫോര്‍വര്ടും ചെയ്തു. അതില്‍ രണ്ടു മെയില്‍ എന്‍റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റി. ഒന്ന് യുഎസസില്‍ ഉള്ള ജോബും പിന്നെ ഒരു ലണ്ടനിലേക്കുള്ള ജോബും. വെറുതെ എ രണ്ടു മെയിലുകളും പേര്‍സണല്‍ മെയില്‍ലിലേക്ക് അയച്ചു വിട്ടു. സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ രേസ്സ്യും അയച്ചു കൊടുക്കാം എന്ന് ചിന്തിച്ചു.
ആ വെള്ളിആഴ്ച ഞാന്‍ ഒരു രേസ്സ്യും തയ്യാറാക്കി അയച്ചു വിട്ടു. ഒരു പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യുഎസസില്‍ NEC അറിങ്ങിരിക്കണം പക്ഷെ എനിക്ക് അത്രയൊന്നും പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. 
കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഈ കാര്യം ഞാന്‍ മറന്നേ പോയീ. പലപ്പോഴും കുറെ രേസ്സ്യും അവിടെയും ഇവിടെയും തട്ടി വിടാറുണ്ട്.
ഒരു ദിവസം എനിക്ക് യുഎസ്സില്‍ നിന്ന് ഒരു കാള്‍ കിട്ടി "ആര്‍ യു റെഡി ഫോര്‍ ആന്‍ ഇന്റെര്‍വ്യു ?"ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ എസ് എന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്കൊന്നും ആലോചിക്കണ്ടാതില്ലയിരുന്നു കിട്ടിയാല്‍ കിട്ടി പോയാല്‍ പോയീ എന്ന ഭാവത്തോടെ ഇന്റര്‍വ്യൂ കൊടുത്തു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു പിന്നെയും അതാ യുഎസ് കാള്‍. നല്ല ന്യുസ് ആയിരിക്കും എന്ന് തോന്നി. ഫോണ്‍ എടുത്തു "യു ആര്‍ സെലെക്റെട്"എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ആദ്യം അതിശയം തോന്നി. പിന്നെ ഹസ്സിനോട്  കാര്യം പറഞ്ഞു. "നമ്മള്‍ക്കൊന്നു നോകാം എന്നായിരുന്നു ഉത്തരം". പിന്നെ അവര്‍ എനിക്ക് ഓഫര്‍ ലെറ്റര്‍ അയച്ചു തന്നു. മോശമല്ലാത്ത ഒരു ഓഫര്‍. ഉടനെ അക്സേപ്ട്ടും ചെയ്തു.
ഇനി H1B കിട്ടുമോ എന്നെ ചിന്തയായിരുന്നു. എന്തോ ദൈവ നിയോഗം പോലെ ഹസ്സിനും അതാ ഒരു ഇന്റര്‍വ്യൂ തരപെട്ടു, അതില്‍ സെലെക്റ്റ് ആവുകയും ചെയ്തു. ഓഹിഒയില്ലെക്കു ആയിരുന്നു അത്. എനിക്ക് കിട്ടിയത് ചികാഗോഇല്‍ ഒരു കന്സല്‍ടന്‍സിയില്‍ ആയിരുന്നു. ചികാഗോയും  ക്ലെവ്ലാണ്ടും വലിയ ദൂരം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടു പേരും 2008 അഎപ്രില്‍ H1B വിസ അപ്ലൈ ചെയ്തു. പിന്നെ കിട്ടുമോ എന്തോ എന്നായിരുന്നു. ദുബായിലെ യുഎസ് എംബസ്സിയില്‍ രാവിലെ അഞ്ജു മണിക്ക് ചെന്ന് ഖ്യുവ്വില്‍ നിന്ന് ഇന്റര്‍വ്യൂ കൊടുത്തു. അതിലും വിജയിച്ചു രണ്ടുപേരും. ഇനി വിസ പാസ്പോര്‍ട്ടില്‍  സ്റ്റാമ്പ്‌ അടിച്ചു വന്നാല്‍ ഒക്ടോബറിലെ പോകാന്‍ ഒക്കുകയുള്ള്.
ക്ഷമയോടെ വിസയുടെ വരവും കാത്തുനിന്നൂ. മനസ്സില്‍ സജിത്ത് രാജയോടു നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു എന്നാല്‍ എല്ലാം ഒന്ന് ശരി ആവാതെ എങ്ങനെ പുറത്തു പറയും. ദുബായി മരുഭൂമിയില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ഏറെ ആയിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു മരുഭൂമിയില്‍ സെറ്റെല്‍ അവ്വാന്‍ കഴിയുമില്ല. മഴയാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.നാട്ടിലെ മഴക്കാലമാ എനിക്ക് ഇഷ്ടം പിന്നെ എങ്ങനെയാ ദുബായില്‍ വന്നത് എന്നായിരിക്കും ചിന്തിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ സംഭവിച് പോയീ എന്നെ പറയാന്‍ പറ്റുകയുള്ളു.
ഏതായാലും യുഎസ്സിലെക്കുള്ള പോക്കിന് നമ്മള്‍ തയ്യാരുകള്‍ തുടങ്ങി. എനിക്ക് പോകേണ്ട ടെട്ടും കിട്ടി 2008 നവംബര്‍ 14 (നല്ല ദിവസം ചില്ട്രെന്‍സ് ഡേ)  അപ്പോള്‍ "बेटा मन में एक लड्डू फूटा". പക്ഷെ ഹസ്സിനു കിട്ടിയതോ ഫെബ്രുവരി 25th ആയിരുന്നു.  മൂന്നു മാസമല്ലേ "ഡോണ്ട് വറി" എന്ന് ഹസ്സിനോട് പറഞ്ഞു. ചിക്കാഗോയില്‍ ഒരു പാടു ബന്ധുക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു പിന്നെ ഒരു വലിയ ഫ്രണ്ട്സ പടയും.
പിന്നെ ഓര്‍കുട്ടിലെ ഫോടോസ്സില്‍ ഒക്കെ ചിക്കാഗോയുടെ എല്ലാ സ്ട്രീടും ക്ലിക്ക് ചെയ്തു പതിവായീ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ ഫ്രണ്ട്സിന്‍റെ സ്നാപ്സ്‌ നോക്കി സ്ടലങ്ങള്‍ ഒക്കെ എന്നിക്കെ മനപ്പാഠം ആയിരുന്നു. ജനിച്ചു വളര്‍ന കണ്ണൂരിലെ റോഡുകളും ഒന്നും എനിക്ക് ശരിയായി അറിയില്ലായിരുന്നു  പക്ഷെ അമേരിക്കയില്‍ എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും നല്ല പരിചയം ആയിരുന്നു. പിന്നെ മോഹന്‍ലാല്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ ഒരു "ജങ്ക്ഷന്‍"കാണുമല്ലോ എന്നൊക്കെ മനസ്സില്‍ കരുതി വെച്ചു. നമ്മുടെ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്ജിനീരുകള്‍ ഒക്കെ എങ്ങനെയാ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നത്? അത് പോലെ എനിക്കും മൂന്ന് മാസം തള്ളി നീക്കാന്‍ പറ്റും എന്ന വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് മാസം മോളെ നാട്ടില്‍ അമ്മയുടെ കൂടെ വിട്ടു അവളുടെ അച്ഛന്‍റെ കൂടെ അവള്‍ വരട്ടെ എന്നും തീരുമാനിച്ചു.
പിന്നെ അമേരികയില്‍ ഷൂട്ട്‌ ചെയ്ത ഹിന്ദി സിനിമകളുടെ സിടി നോക്കി സ്ഥലങ്ങള്‍ ഒക്കെ ബൈഹാര്‍ട്ട് അക്കീ.
കുറച്ചു എക്സൈട്ടെദ് ആയ്യിരുന്നു ഞാന്‍. നാട്ടില്‍ അമേരികാ എന്ന് പറഞ്ഞു വേലസ്സുന്ന ബന്ധുക്കളോട് പറയാമല്ലോ. ഇതിനു മുന്‍പ് അമേരിക്കയില്‍ പോകണം എന്ന ചിന്താ ഒന്നും മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വരൂന്നതു വരുന്നെടുത്തു വെച്ച കാണാം എന്ന പോളിസി ആയിരുന്നു.
എന്തൊക്കെയായാലും ഞാന്‍ ജോലി രാജി വെച്ചു. ഓഫീസില്‍ എല്ലാവര്ക്കും എന്നെ അറിയാവുന്ന എല്ലാവര്ക്കും അതിശയം തോന്നി. ഒരു വിധം നല്ല പെര്ഫോര്മര്‍ ആയിരുന്നു. രണ്ടു കൊല്ലത്തില്‍ മൂന്ന് ഇന്ക്രിമെന്റ് ഒക്കെ കിട്ടയാല്‍ എന്തിനു ജോലി വിടണം? വരുന്ന ജനുവരിയില്‍ ഗ്രേഡ് ചെങ്ങും ഉറപ്പ് പിന്നെ എന്തിനു ജോലി രാജി വെക്കണം എന്നായിരുന്നു ഹെച്ഓടി യുടെ ചോദ്യം. പറയാതെ വയ്യ യുഎസ്സിന്റെ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. "युएस है ज़रा होशियार रहना कुछ भी हो सकता हैं गोरों का कोई भरोसा नहीं" ആയിരുന്നു ഉപദേശം. പിന്നെ എകനോമിക് ക്രിസിസുടെ വാര്‍ത്തകള്‍ വന്നു തുടങ്ങി. അപ്പോഴും ഹെച്ഓടി വിളിപ്പിച്ചു ചോദിച്ചു "ഷുഡ്‌ ഐ സ്റ്റോപ്പ്‌ യൌവര്‍ രേസിഗ്നേശന്‍ പ്രോസെസ്സ്?" "നോ സര്‍ ഐ ഹാവ് കന്ഫിര്‍മേശന്‍ ഫ്രം മൈ എമ്പ്ലോയെര്സ്" എന്ന് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ദുബായില്‍ നിന്ന് പായ്ക്ക് അപ്പ്‌ ആയീ.
പോകുന്നതിനു മുമ്പ് സജിത്ത് രാജയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ദുബായ് വിടികയാനെന്നു അപ്പോള്‍ സജിത്തിന്റെ ചോദ്യം "ഹസ്സുമായി പിണങ്ങി പോവുകയാണോ എന്ന്". "അയ്യോ അല്ല. നാട്ടില്‍ എത്തി മെയില്‍ അയക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു" പിന്നെ നവംബര്‍ 8th നാട്ടില്‍ എത്തി. 14ത്തിനു ഫ്ലൈറ്റ് ആയിരുന്നു കൊച്ചിയ്യില്‍ നിന്ന് വയ ബഹ്‌റൈന്‍.
പാക്കിംഗ് ഒക്കെ ഉഷാറായി നടക്കുന്നു. 13ത്‌ രാത്രി വീണ്ടും യുഎസ്സില്‍ നിന്ന് കാള്‍ കിട്ടി. "മിസ്സ്‌ കരിസ്മ യുവര്‍ ഫ്ലൈറ്റ് ഹാസ്‌ ബീന്‍ കാന്സേല്ലെദ്. ദി പ്രൊജക്റ്റ്‌ യു വേര്‍ ടു വര്‍ക്ക്‌ ഓണ്‍ ഹാസ്‌ ബീന്‍ ദിലയെദ് . വീ വില്‍ ഇന്ഫോം യു ഇന്‍ എ മന്ത്."   
കേട്ടതോടെ വളരെ വെഷമം തോന്നി. അയ്യോ ഇനി എന്ത്? പക്ഷെ ഒരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു ഹസ്സിനെ വിസയില്‍ പോകാമല്ലോ. പിന്നെ യുഎസിലെ ഓരോ വാര്‍ത്തകളും വളരെ ആകാംഷയോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആദ്യമായി ഒരു യുഎസ് എലെക്ഷനില്‍ പോലും ഞാന്‍ സജീവമായി ഇന്റെരെസ്റ്റ്‌ എടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നാട്ടിലെ ഒരു എലെക്ഷന്‍ ന്യൂസ്‌ പോലും ഞാന്‍ കാണാറില്ല എന്നാല്‍ ആരെയും കാണാന്‍ സംമാതിക്കാരുമില്ല അപ്പോഴേക്കും ചാനല്‍ ചങ്ങേയുമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഇതാ ഒരു ഒബാമ ജയിക്കുന്നതില്‍ വളരെ സന്തോഷം കൊള്ളുന്നു. ചിക്കാഗോയില്‍ നിന്ന് സ്പീച് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അഭിമാനം കൊണ്ടൂ."എന്‍റെ നാട്ടില്‍ നിന്നൊരു പ്രേസിടന്റ്റ്" എന്ന മട്ടില്‍ സന്തോഷം കൊണ്ടൂ.
ക്രിസിസ്‌ ഇപ്പും തീരും ഇപ്പം തീരം എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു ഡെയിലി പത്രത്തില്‍ യുഎസ് ന്യൂസ്‌ ഒന്നും വിടാറില്ല.
പിന്നീട് ഹസ്സിന്റെ ജോബ്‌ ഒഫ്ഫെരും ഹോല്ടില്‍ ആയീ. എന്നെ പോലെ എടുത്തു ചാടുന്ന വ്യക്തി അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഉള്ള ജോലി വിട്ടില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ആള്‍ക്ക് ദോഹയില്‍  ഒരു നല്ല ഓഫര്‍ കിട്ടി അത് സ്വീകരിച്ചു ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നു. ഞാന്‍ പിന്നെയും ബാഗും മോളുമായി തിരിച്ചെത്തി മരുഭൂമിയിലെ  അടുത്ത ഇന്നിങ്ങ്സ്സിനു. മൂഷിക സ്ത്രീ വീണ്ടും മൂഷിക സ്ത്രീ ആയതു പോലെ.

All izz well

ഒരു വര്‍ക്കിംഗ്‌ വുമന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ആദ്യം വരുന്ന ചിന്താ independent , ഫ്രീടും ടു ചുസ്, കൊറെ സംഭാധ്യം എന്നൊക്കെ ആണ്.
കൊറെ ഒക്കെ ശരിയാനെങ്ങിലും ഒരു വര്‍ക്കിംഗ്‌ വോമന്‍ ആയതിന്റെ ദോഷങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുകയാണ് ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍. ചിക്കന്‍ പൊക്സ്‌ ആണെന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറയുന്നു. കുമിളുകളും ഉണ്ട്. എന്നാല്‍ പതിനാലു ദിവസത്തേക്ക് റസ്റ്റ്‌ എന്ന് പറയുന്ന ഡോക്ടര്സ് സെര്ട്ടിഫികട്ടും ഉണ്ട് കയ്യില്‍. പക്ഷെ എന്‍റെ കാര്യം കഷ്ടം തന്നെ വീട്ടിലും ഓഫീസ് വര്‍ക്ക്‌.
കഴിഞ്ഞ അഞ്ജു ദിവസം സുഖം വീട് വാസം റസ്റ്റ്‌ തന്നെ. ഇന്നലെ അതാ HOD യുടെ ഒരു ഫോണ്‍ കാള്‍. "ഹൌ ആരെ യു ടുഡേ?"എന്നായിരുന്നു ആദ്യ ചോദ്യം. എന്തൊരു നല്ല മനുഷ്യന്‍ എന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "ബെറ്റര്‍" . പക്ഷെ ആ പറഞ്ഞത് സ്വന്തം കാലില്‍  മഴു എടുതടിച്ചതാണ് എന്ന് അടുത്ത ചോദ്യത്തില്‍ മനസ്സില്ലായി. "ഐ വാസ് തിങ്കിംഗ് ഇഫ്ഫ് യു കുട് വര്‍ക്ക്‌ അറ്റ്‌ ഹോം.................... തെര ആര്‍ എ ലോട്ട് ഓഫ് ഖ്വേരീസ് ഫ്രം ക്ലയാന്റ്റ്."
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "ഐ അം അല്രെടി രേസ്പോണ്ടിംഗ് ടു മെയില്‍സ". അപ്പോള്‍ അതൊന്നും കേള്‍കാത്ത മട്ടില്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞു "എനിവയ്സ് ഐ ഹാവ് അല്രെടി ആസ്ക്ഡ് ഐ ടി ടു അറേഞ്ച് എ ലാപ്ടോപ് ടു ബി ടെലിവേര്ദ് അറ്റ്‌ യുവര്‍ ഹോം ........................" buzzzzzzz
അപ്പോള്‍ ഒരു പാട്ടു മനസ്സില്‍ വരുന്നു "जब लाइफ हो आउट ऑफ़ कण्ट्रोल, होटों को करके गोल .................आल इज्ज़ वेल "

Ragging in college

കോളേജ് ലൈഫിനെ പറ്റി ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും പറയുന്നതുപോലെ കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒന്നും വരാറില്ല. എന്ത് കൊണ്ടാണ് എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ എന്നിക്ക് ഇപ്പോഴും സ്കൂള്‍ ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്കു വരാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല. എന്‍റെ കൂട്ടുക്കാരില്‍ മിക്കവരും സ്കൂള്‍ friends ആണ്.
കോളേജില്‍ പോയപ്പോള്‍ റാഗ്ഗിംഗ് കഥകള്‍ ഒക്കെ കേട്ട് ഞാന്‍ വളരെ ഭയന്നിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടാല്‍ ഒരു ജ്ഹാന്സി റാണിയെ പോലെ തോന്നുമെങ്ങില്ലും അതൊക്കെ വെറും ജാഡ മാത്രം. എന്നെ നന്നായി അറിയുന്നവര്‍ക്ക് ഞാന്‍ വെറും ഒരു പൊട്ടി. ഇത്തിരി പിശുക്ക് കൂടുതല്‍ ആണെന്ന് മാത്രം. ആര്‍ക്കും ഒരു കാശ് പോലും ചിലവാക്കില്ല. എന്ത് ചെയ്യാം അതൊരു ശീലമായിപ്പോയി.
കോളേജില്‍ ആദ്യത്തെ രണ്ടാഴ്ച എങ്ങനെഒക്കെയോ രാഗിങ്ങില്‍ ഒന്നും പെടാതെ രക്ഷപെട്ടു. അതിന്‍റെ അഹങ്കാരത്തില്‍ ആവാം ഞാന്‍ പിന്നെ കോളേജ് ബസ്സില്‍ തന്നെ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. ഫ്രീ അല്ലെ കാശ് ഒന്നും തന്നെ ചെലവില്ലല്ലോ എന്തിനാ വെറുതെ പ്രൈവറ്റ് ബസ്സില്‍ കയറി കാശ് കൊടുത്തു പോകുന്നത്. പിന്നെ കോളേജ് ബസിന്റെ ലാസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ്‌ എന്‍റെ വീടിനടുതാണ്. എല്ലാം കൊണ്ടും  ലാഭം തന്നെ എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ ഒരു ഫ്രൈഡേ ബസ്സില്‍ കയറി. കൂട്ടിനു സുമനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സ്‌ വിട്ട ഉടനെ ബസ്സില്‍ ഒരു സീറ്റില്‍  സ്ഥലം പിടിച്ചു. സുമനും ഞാനും റാഗ്ഗിംഗ് കഥകള്‍ ഒക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അതാ കൊറെ സീനിയര്‍ മേക്കാനികള്‍ ബോയ്സ് ബസ്സിലേക്ക് വരുന്നു. അവരെ കണ്ടു സുമന്‍ പറഞ്ഞു "ദേ ആര്‍ വെരി ബാദ് ബോയ്സ്. ദേ ragged മി എന്ന്." അത് കേട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരു പേടി  തോന്നി "ഈശ്വര ഇനി എന്നെയും റാഗ് ചെയ്യുമോ. പിന്നെ അതില്‍ എല്ലാ വില്ലന്മാരെയും സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി.ഞാന്‍ നോക്കുന്നത് കണ്ടു കാണും അതുകൊണ്ടാവാം ബസ്സില്‍ കയറിയ ഉടനെ എന്നെ വിളിച്ചു അവരുടെ കൂടെ ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞത്. സുമന്‍ എന്നെ നോക്കി ഒരു "ഓള്‍ ദി ബെസ്റ്റ് അടിച്ചു- നിന്‍റെ കാര്യം പോക്കാണ് മോളെ എന്നെ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന്‍ വളരെ ധൈര്യശാലിയെ പോലെ പോയീ അവര്‍ പറഞ്ഞ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു. പിന്നെ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു ശരം തന്നെ - "പേര് എന്താ?", അച്ഛന്റെ പേര്, ജോലി, അമ്മയുടെ പേര്, വീട്ടില്‍ ആരൊക്കെ etc etc ഫുള്‍ ബയോടാട്ട ചോദിച്ചു. എല്ലാത്തിനും ഞാന്‍ വരാളെ കൂലായീ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
പിന്നെ അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു പാട്ട് പാടാന്‍ അറിയുമോ എന്ന്. അറിയില്ല എന്ന സ്റ്റോക്ക്‌ ഉത്തരം എന്‍റെ വക. സുമന്‍ പറഞ്ഞത് ഓര്‍മ ഉണ്ടായിരുന്നു- "ഡോണ്ട് സെ ഐ നോ ടൂ സിംഗ്. പിന്നെ പാട്ട് പാടിപിച്ചു ബോറടിപ്പിക്കും എന്ന്."
പിന്നെ നെക്സ്റ്റ് ഉപദേശം "പാടാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ വളരെ മോശമായെ പാടാവു. എന്നാല്‍ ശല്യം കുറഞ്ഞു കിട്ടും."
കേട്ട റാഗ്ഗിംഗ് പാഠങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഓര്‍ത്തു വച്ചു.
പിന്നിലെ സീറ്റില്‍ നിന്ന് ഒരു സീനിയര്‍ പറയുന്നു "ഒരു പട്ടു പാടിക്കോ" എന്ന്. എനിക്കാനെങ്ങില്‍ മലയാളം പാട്ടുകള്‍ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. CBSEyil പഠിച്ചതിന്റെ ഗുണം ആയിരിക്കാം. ഹിന്ദി പാട്ട് പാടാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഓക്കേ എന്ന് ഉത്തരവും. കുറെ പാട്ടുകള്‍ അറിയാമായിരിന്നിട്ടും ഒന്നും തന്നെ ഓര്‍മയില്‍ വരുന്നില്ല. അപ്പോ അതാ നെക്സ്റ്റ് ചോദ്യം "ലാസ്റ്റ് കണ്ട സിനിമ ഏതാ?" DDLJ എന്ന് പറഞ്ഞു. "എന്നാല്‍ ദിദിഎല്ജയ്യിലെ ഒരു പാട്ട് പാടു"എന്നാരോ പുറകിലെ സീറ്റില്‍ നിന്ന് പറഞ്ഞു. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഈണം ഇല്ലാതെ പാടി ഒപ്പിച്ചു. പാടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതാ അടുത്ത ചോദ്യം "പാട്ടിലെ വാക്കുകളുടെ മീനിംഗ് പറയു". ഈശ്വര ഇനി മീനിംഗ് ഒക്കെ തപ്പിപ്പിടിച്ചു എവിടുന്ന് കൊണ്ടുവരും. വളരെ കട്ടിയുള്ള മീനിംഗ് ഉണ്ടാക്കി പറഞ്ഞു "മസ്തി എന്നാല്‍ intoxication എന്ന്" കേട്ടപ്പോള്‍ "ആര്‍ യു ശുഎര്‍?"എന്നൊരാള്‍  ചോദിച്ചു. "എസ്" എന്ന് ഞാനും. എന്നിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല ആ വാക് എനിക്ക് എങ്ങനെ കിട്ടി എന്ന്. പക്ഷെ കാച്ചിയതല്ലേ ഇരികട്ടെ എന്നു ഞാനും . "ഓക്കേ എന്നാല്‍ ഫൈണ്ട് ഔട്ട്‌ ദി മീനിംഗ് ആന്‍ഡ്‌ റൈറ്റ് 100 ടൈംസ്‌ ഇമ്പോസിഷന്‍" എന്ന് പറഞ്ഞു.
ദൈവമേ എത്രയും പെട്ടന്ന് കണ്ണൂര്‍  എത്തനെ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന ദൈവം കെട്ടൂ. ബസ്സു കണ്ണൂര്‍ ടൌണില്‍ എത്തി അവര്‍ ഇറങ്ങി പ്പോയീ. ഞാന്‍ ഒരു ധീര്‍ഗ ശ്വാസം വിട്ടു.
ഇതിനെ ഒരു ഭയങ്കരമായ റാഗ്ഗിംഗ് എന്നൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല. ആ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായവര്‍ പലരും ഇന്ന് എവിടെയാണെന് എനിക്കറിയില്ല പക്ഷെ ഇന്നും അവരെയൊക്കെ ഞാന്‍ അത്രയും തന്നെ പേടിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും കണ്ടാല്‍ എന്നെ റാഗ് ചെയ്യുമോ എന്ന തോന്നാറുണ്ട്.
പിന്നീട് ഞാന്‍ സീനിയര്‍ ആയപ്പോള്‍ ആരെയും വെറുതെ റാഗ് ചെയ്യാന്‍ തോന്നിയില്ല. എന്തിനെ എന്നെ കൊണ്ടാവുന്ന പണി ചെയ്‌താല്‍ പോരെ എന്ന തോന്നല്‍ ആവും.

You must be wondering what conection has chicken pox with blog? Well thanks to chicken pox, i have started to blog. My busy schedule always left me wanting for time now when i am at home with the small small tiny spots all over i have all the time to do what i want. Now its painting time, knitting time and reading time as well. How i wished to be at home on a sunday and watch the programs on TV. I can do that now.Sleeping which has been my favorite pastime is now being fullfilled. I make it a point to sleep for atleast 12 hours a day. Its a nice break for me!!!! no kitchens, no cooking, no running behind Jiah, no dressing her up for school, no cleaning the home, no office ka jhanjhat, kitpits and tensions. In short Me, myself and I are enjoying.

The mere smell of an egg would give me nausea and make me puke. I was extremely averse to eggs - dunno why. I wouldn't even dare to have food in a plate served with egg. I could not imagine myself to make an egg for anyone but I had to do the most hated thing in my life - make a bullseye. during school vacations my whole maternal family would gather at our grandfathers place and have a blast. It so happened one day my Uncle wanted a bulls eye so he called out ...... chickoooooooooooooo ..................... make me a bullseye please and be fast ........... I was shocked!! what!! me and Bullseye !!!!!! dont you know I HATE eggs, I said to myself and grudgingly went into the kitchen hoping someone would be there to do the job for me but the kitchen was bare.

Now where to start from the pan or the egg? I placed a pan on the burner and hurried to take an egg from the fridge. All the while I was cursing myself not entering the kitchen to learn a few things at cooking. Firstly how to break the egg, top side or bottom?? beat it with a sppon or slice it with a knife? after much contemplation i decided to beat it with a knife and pour it over the pan. Now a bulls eye had to have an eye thats yellow and how does that come. Anyways i decided to do my best. I gently tapped the egg with the knife hoping it to burst and fall right into the pan but nothing happened. Yet another call chickoooooooooo ..................... why is the bulls eye taking so much time?? That was my uncle. Hurridly i gave a hard hit to the egg and it just broke and fell into the pan. Hurray i thot twisting my nose. How could i have held an egg in my hand the smell of the egg was bbby now driving me crazy. Even though the egg had fallen into the pan the eye hadnot come out as i expected. The yolk was flowing into the white and it was getting messy. Oh my Gawd!!!! Ni had forgotten oil. Now a dash for the oil and plonk!!!! lots of oil in the pan. Oh no!!! this is it!!! I quickly thot that this was disaster and i had wasted an egg now next what to do? Break another egg and pour it over the first mess with some salt and pepper?? so that it looks like an omlette. Ah now better!! Ok for the final toss and there is goes i broke the omlette too. I looked too scrambled to me so a quick thot came over ............ why not scramble it up to cover the mess. So finally the egg was all scrambled up. Finally some seasoning for the scrambled with curry leaves and there you are ready. I put the "Scrambled Bullseye" in a plate and hurried to the dining room. My Uncle had one look at the egg and burst out "Ïs this your bullseye "?. and he burst out laughing ...............................

In minutes the whole house except me was in splits on my Bullseye. I was enjoying my firtst victory with the EGG Till date I have detested eggs as much as i did fifteen years ago. I still hold my nose when i make an egg.